Skip to main content

Posts

Showing posts from 2011

வெறியில்லாமல்------ காமம் குறித்து ....!!

காம இச்சை குறித்து ஏதேனும் எழுத வேண்டும் என்கிற கங்கணம் ரொம்ப நாளாக...
மிக இயல்பான, யதார்த்தமான உணர்வது என்ற போதிலும், ஏனோ மற்ற உணர்வுகளோடு ஒப்பிடும் யோக்யதை இல்லாதது போலவும், அநாகரிகம் போலவும் ஓர் மாயையை ஏற்படுத்துகிற விபரீதம் காம உணர்வுக்கு அதிகம் உள்ளது...

மனிதன் பூத்தெழ அதுவே ஆதார ஸ்ருதியான உணர்வு... எல்லா ஜீவராசிகளின் ஆதார ஸ்ருதியும் கூட..
ஒன்றிலிருந்து ஐந்தறிவு வரையிலான ஜீவராசிகளின் புணர்ச்சிகளோ , ஆளிங்கனங்களோ, அருவருப்பாகவோ ஆபாசமாகவோ புரிபடுவதில்லை நமது ஆறறிவுக்கு..!.


 மாறாக அவைகள் கவிதையாக, ரசிக்கிற சுவாரஸ்யத்திலுமாக நம்மைக் குதூகலத்திலும் ஆனந்தத்திலும் கொண்டாடச் செய்கிறது..
மனித காமம் மாத்திரம் மனிதனுக்கே நாலந்தரமாகவும், கீழ்த்தர உணர்வாகவும் புரிபடுகிறது... ஆனால் கண்டிப்பாக அந்தரங்கத்தில் ஒவ்வொரு மனிதனும் காமவயப்படுகையில் மிகச் சீராக இயங்குபவனாக, புதுரத்தம் பாய்பவனாக, இதயம் சார்ந்த நோய்கள் குணமடைவதாக அறிவியல் ஆய்வுகள் நிர்ணயிக்கின்றன... பிரபலப் பத்திரிகைகள் எல்லாம் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு செக்ஸ் சர்வே எடுத்து அதனை கவர் ஸ்டோரி போட்டு, சர்குலேஷனை அதிகப் படுத்தி வழக்கத்துக்கு மாறாக வி…

முதல் நாவல்... முதல் விருது..

காவல் கோட்டம் என்கிற தமிழ் நாவல் இந்த வருடத்தின் சாகித்திய அகாடமி பரிசு பெற்றிருக்கிறது... சு.வெங்கடேசன் என்பவரது முதல் நாவல், மற்றும் அவரது ஒரே நாவல் என்பது ஆச்சர்யமும் சந்தோஷமும் நிரம்பிய தகவல்..

முதல் நாவல், அதனையும் 1048 பக்கங்கள் எழுதி இருப்பது பெரிய சாதனை... அந்த சாதனைக்கு மட்டுமே கூட மற்றொரு விருதினை அவருக்கு அறிவிப்பது சாலப் பொருந்தும்... ஆனால் பலருக்கும் போல  வெறும் பக்கங்களை நிரப்புகிற புத்தி மட்டுமே அவருக்கு இல்லை... மிகப் பெரிய வரலாற்றுப் பதிவினை திணிக்க வேண்டும் என்கிற பிரக்ஞை அற்புதமானது..

அறிமுகமாகும் போதே இரட்டை வேடங்களில் நடிக்கிற அந்தஸ்து பெற்று விட்டதற்கான அதிர்ஷ்டம் போல ... நாவலும் பெரிது, அதற்கு உயரிய விருதான சாஹித்ய அகாடமி யும் கூட..

மற்றொரு ஆச்சர்யம் யாதெனில், இதுநாள் வரை இப்படி எந்த முதல் நாவலுக்கோ, அறிமுக எழுத்தாளர்களுக்கோ சா. அகாடமி விருது வழங்கியதாக வரலாறு இல்லை...
--ஆக, கொடுப்பவர் வாங்குபவர் அனைத்த தரப்பினருக்கும் இது ஓர் புது வகையறா அனுபவம்..

ஏற்கனவே களத்தில் உள்ள பல எழுத்தாளர்கள் இந்த விருதுக்காக எதிர்பார்த்துக் கிடந்திருக்கலாம்... குளத்தில் நாரை போல... ஆ…

உடையாத கண்ணாடிகளும் உடைபட்ட பிம்பங்களும்...


இளம்ப்ராயங்களில்
-- என் வீட்டின்
கண்ணாடிகளில்
என் போன்ற இன்னொரு
மனிதன் உள்ளிருப்பதான
எனது கற்பனை
எனக்குள் ஓர் அற்புத
உணர்வுக் கிளர்ச்சியை
நிகழ்த்திக் கொண்டிருந்த
ஞாபகங்கள் இன்றுமுண்டு...


கண்ணில் பீளையும்
வாயில் ஜொள்ளும்
வறண்டு கிடக்கிற
என் அதிகாலை முகத்தை..

பல்துலக்கி
குளியல் முடித்து
உடலீரத்தை ஒற்றி
எடுத்த தேஜஸ் முகத்தை...

சாப்பிட்ட பின்
பள்ளி செல்லும் துரிதத்தில்
திட்டுத் திட்டாய்
காய்ந்து கிடக்கிற
பவுடரப்பிய முகத்தை...

---என்று எனது
எல்லா வகையறா
முகங்களையும்
முகஞ்சுழிக்காமல்
பிரதிபலித்துக் கொண்டேயிருக்கும்
என் வீட்டின் கண்ணாடிகள்...

வகுப்பறையில்
உட்கார்ந்து கொண்டு
எனது பிம்ப ஞாபகங்களில்
நானிருப்பேன்...
நான் தான் பள்ளிவந்து
சிரமப் படுவதாகவும்
என் பிம்பங்கள் எனது
வீட்டில் ஜாலியாக
இருக்கக் கூடுமென்று
விபரீதக் கற்பனை
செய்து கொண்டிருப்பேன்...

சாயங்காலம்
மறுபடி என் பிம்பங்களை
சந்திக்கிற ஆவலில்
நான் திரும்ப வீடு வருவேன்...


பள்ளிவிடுமுறை நாட்களிலும்,
காய்ச்சல் வந்து
பள்ளி செல்லாத நாட்களிலும்
என் போலவே
என் பிம்பங்களும்
என்னோடு விளையாடிக்
கொண்டிருக்கும்..!!


அதே கண்ணாடிகள்
இன்றும் எனது வீட…

திருப்பூர்.. திருப்பூர்

முந்தைய தேஜஸ் திருப்பூருக்கு என்றைக்குக் கிடைக்கும்? என்கிற கேள்வி, மறுபடி கிடைக்குமா ? என்கிற கேள்வி... கிடைக்கக் கூடிய வாய்ப்பே இல்லையோ? என்கிற சந்தேகக் கேள்வி..
இப்படி கேள்வியின் நாயகனாக விளங்குகிறது இப்போதைய திருப்பூர்...

தீர்மானமாக எவ்வித பதில்களையும் எவராலும் பகிர்ந்தளிக்க முடிவதில்லை என்பதோடு அனுமானமாகக் கூட எதையும் சொல்கிற பொறுமையற்று மௌனித்துக் கிடக்கின்றனர் திருப்பூர் வாசிகள்..

இத்தனை வெறுமையில் சிலரின் அபிப்ராயம், கேட்பவர்களை ரொம்பவே டென்ஷன் ஆக்கக் கூடும்..." இனி என்னவோ அவளவு தான்னு தோணுது"..
ஆனால் இது பரவாயில்லை.. அதாவது, " இன்னும் ஒரு அஞ்சாறு வருஷம் ஆகணும் போல"

எது எவ்வாறாயினும் இப்பவுமே கூட, அங்கங்கே மொய்க்கிற கூட்டங்களை இல்லை என்று சொல்வதற்கில்லை... ஆலாய் பறக்கிற நபர்கள் இன்னும் இருக்கிறார்கள்... அவசரமான காரியமே இல்லை என்ற போதிலும் , நிதானமாகப் போனாலே போதும் என்கிற காரியங்களுக்கே பறந்தடித்துக் கொண்டு ஓடுகிற பேய் மனிதர்களும் உண்டு...

இன்னும் சிலரோ, தலை போகிற காரியங்களுக்கே நின்று நிதானமாக , கண்ணில் பெட்டிக் கடை பட்டால், பொறுமையாக ஒரு தம் இழுத்துவிட்டு…

கவனக்குறைவுகள்..

...
வானத்தை மூடுகிற
என் பிரயத்தனத்தில்
வீட்டுக் கூரை
ஒழுகுவதை 
கவனிக்கத் தவறி
விட்டேன்....


தெருவில் 
நனையாமல்
குடை பிடித்துக்
கொள்கிற நான்
என் வீட்டினுள்
முழுதுமாக
நனைந்து  விடுகிறேன்..


இப்படித் தான்---
வீட்டினுள் இம்சிக்கிற
எலிக்குப் பொறி
வைக்க மறந்து
வெளியில் இல்லாத
புலிக்கு 
வலை விரிக்கச்
செய்கிறது விதி..!!
!

சுந்தரவடிவேலு                

ஆன்மாவின் அவஸ்தைகள்..

உடல் சாம்பலாவதற்கான
காத்திருப்பில் கிடக்கிறது
ஆன்மா..
வானில் சுதந்திரமாக
திரிந்து பழகிய ஆன்மாவிற்கு
இந்த உடலும், அது
உலவும் பூமியும்
தாங்கொணா சலிப்பையே
தந்த வண்ணமாயுள்ளது..!

நூறாண்டுகள் என்கிற
மனித ஆயுளின்
அறிவியல் நிர்ணயம்
பெருஞ்சிறையாயுள்ளது
ஆன்மாவிற்கு..
இடைப்பட்ட ஆயுட்காலங்களில்
நோயென்றும் விபத்தென்றும்
எவ்வளவோ விஷயங்களை
மரணத்திற்கு அறிமுகப்
படுத்தப் பிரயத்தனிக்கிறது
ஆன்மா..!!

உடலை அதன் வியாதிகளை
குணப்படுத்துகிற மருந்துகள்
மீது ஆன்மாவிற்கு கோபம்..
"சிவபூசையில் கரடி"
என்று புலம்புகிறது தனக்குள்..

அகாலத்தில் மரணத்தை
அறிமுகப் படுத்திய
எவ்வளவோ 
வாலிப ஆன்மாக்கள்
வானில் சுதந்திரமாக
வலம் வர....
"கொள்ளுப் பேத்தி
கல்யாணத்தை கண்ணுல
பார்த்துட்டுப் போயிட்டா
என் ஆத்மா சாந்தியடையும்"
என்கிற
தொண்டுக் கிழங்களை
எரிச்சலோடு
தரிசிக்கின்றன --
இன்னும் பல
மேலெழும்ப அவஸ்தைப்
படுகிற பூமியின்
கிழ ஆன்மாக்கள்..!!










முற்றுப் பெறுகின்றன முரண்கள்..

முரண்களினூடே
இயங்கப் பெறுகிறது
வாழ்க்கை..
மிகவும் தெளிவிலிருப்பதாக
நினைத்துக் கொண்டே 
குழப்பங்களைப் 
பற்றிக் கொண்டு 
நீள்கிறது காலம்...


பற்றற்று இருப்பதாக
நினைத்துக் கொண்டு
புதிய உத்திகளோடு
சந்தையில் அறிமுகமாகிற்
பொருள்களைக் 
கையகப் படுத்துகிற
தாகம்... வெட்கமேயற்று
வியாபிக்கிறது மனசுள்...


மௌனத்தை 
மையப் படுத்த
முனைகயிலேயே,
எதையேனும் முணுமுணுக்கப்
பிரயத்தனிக்கிறது வாய்...


வேசி வீட்டு
பூஜையறையில் 
பிரசன்னமான  பக்தி--
கோவிலில் 
அவளை தரிசித்த
போது காணாமற்
போயிருந்தது..


மரணத்திற்கு
எதிர்மறையான 
இந்த வாழ்க்கை...
--மரணத்துடன்
ஒப்பிடுகிற தகுதியையே
இழந்து நிற்கிறது...

மரணம் தெளிவானது
எவ்வித முரண்களுமற்றது...!!


புதைப்பதா எரிப்பதா
என்கிற சர்ச்சைகள் யாவும்
மரணித்திருப்பவனுக்கு
சம்பந்தப் படாதது..!!!



அனுமானம்..

என் அலுவலகப்
பணியாளனிடம்
பவ்யமாக வாலாட்டி
அவன் வருடுவதற்காகத்
தலையைத் தலையைக்
கொண்டுபோகிறது                
அவன் வீட்டு நாய்...

கடந்த இரண்டு நாட்களாக
அலுவலுக்கு ஏன்
வரவில்லை என்று
சற்றுக் கடுப்பாகிக்
கேட்ட என்னைப்
பார்த்து---குரைக்கிறது
அவனுடைய நாய்..

பழி வாங்க நினைத்தானோ
என்னவோ .. குரைக்கிற
நாயை வேண்டாமென்று
கூட அடக்கவில்லை...
மாறாக...மௌனமானதோர்
ரகசியப் புன்னகையை
என்னால் அடையாளம்
காணமுடிந்தது
அவன் முகத்தில்...!!

மறுநாள்
அலுவல் வந்தவனிடம்
என் தேக்கமாகியிருந்த
காட்டம் அனைத்தையும்
காண்பிக்க நேர்ந்தது...

மாலை திரும்ப
வீடு வந்தபோதும்
வழக்கமான என் கடுப்பில்
உறைந்து காணப்
படுவர் மனைவியும்
குழந்தைகளும்...

நாய் ஒன்று மட்டுமே
எதிர்க்கத் துணிந்திருக்கிறது
என்னை...
அலுவலிலும் சரி
வீட்டிலும் சரி,
எல்லாருமே மிரண்டுதான்
காணப் படுகிறார்கள்
என்னைக் கண்டு...எப்போதும்..!!


அந்த நாய்
என்னைக் குரைத்ததைப்
பார்த்திருந்தால்
என் மனைவி குழந்தைகள்
முகங்களிலும்
என் பணியாளின் அதே
ரகசியப் புன்னகை
தவழ்ந்திருக்கக் கூடும்
என்று எனக்கேனோ 
தோன்றிக் கொண்டே 
இருக்கிறது...!!!


கவிதைச் சிதறல்கள்..

உயிர்த் திரவம்
உடற்கோப்பையை
விட்டு சிந்தி விடுகையில்
எல்லா நாமதேயங்களும்
அனர்த்தமாகி விடுகிற
சம்பவம் அன்றாடம்
எங்கெங்கிலும்
நிகழ்ந்த வண்ணமே
உள்ளபோதிலும்
--ஏனோ இந்த
வாழ்க்கை மென்மேலும்
சுவாரஸ்யப்பட்டுக் கொண்டே
தானிருக்கிறது
எல்லாருக்கும்...

புதிய உத்திகளில்
நாளொரு மேனியுமாய்
குவிகிற மின்சாதன
உபகரணங்கள்..
"இது தான் உள்ளதிலேயே
மிகவும் உன்னதமானது"
என்கிற பெருமிதம்
நிறைவுறும் முன்னரே
மற்றொரு மகத்தானது
முளைத்துவிடுகிறது
அதே சந்தையில்...

அப்பாவின் ரத்தக் கொதிப்பு
குறித்தோ, அம்மாவின்
சர்க்கரை அளவு குறித்தோ
எந்தப் பிரக்ஞையும்
அற்றவனுக்கு ..
கைபேசியில் பாட்டரி சார்ஜ்
குறைவது கவலையளிக்கிறது..
எதிர்முனையில் காதலி
குரல்வளை நசுக்கப்
படுவது போல பீதி உணர்கிறான்..

சார்ஜ் தீர்ந்த மறுகணம்
பிஸி க்கலாக சந்திக்க
அவசரப்படுகிறான் ...
ஆசுப்பத்திரிக்கு பெற்றோரை
ஆட்டோவில் அனுப்பிவிட்டு..!!

நோய் ஒருவிதமாகத்
தாக்குகிறதெனில், மகன்
வேறுவிதமாகத் தாக்குகிறான்
பெற்றவர்களை...

பெற்றோரை கவனிக்காத
சுரணை கூட அவனுக்கில்லை...
காதலி பேசுவதை
பக்கமிருந்து கவனித்தாகவேண்டும்.!!!

காதலியின் காய்ச்சல்
அவனை பாதித்த அளவுகூட
அப…

7 ஆம் அறிவு.... படவிமரிசனம்..

ஏழாம் அறிவு .. திரையரங்கு சென்று பார்த்தேன்... சினிமாவை
டிவி யில் பார்ப்பதையும், டிவிடி யில் பார்ப்பதையும் நான் விரும்புவதில்லை.., வருடத்திருக்கு ரெண்டு படங்கள் பார்த்தாலும் திரையரங்கு சென்று தான் பார்ப்பேன்... படம் எடுத்தவர்களுக்கும்  திரையரங்கு உரிமையாளர்களுக்கும் துரோகம் செய்ய மாட்டேன் என்கிற பத்தாம்பசலித் தனமெல்லாம் எனக்கில்லை...
 அந்த விசாலமான காலரி மனசுக்கு ஓர் சுகந்த உணர்வை , ஓர் வகைபுரியா உவகையை ப்ரவஹிக்க வைக்கிறது...
ரெண்டரை அல்லது மூன்று மணிநேரம் ஓர் தவம் போல குண்டியமர்ந்து உட்கார முடிகிறது... மலரும் நினைவுகளைப் பரப்பி ஓர் ரம்மிய சூழலை த்வனிக்க செய்கிறது..
இதே அரங்கிற்கு இளம் பிராயங்களில் கால்நடையாக , கால்களில் செருப்பு கூட அற்று , வேகிற வெய்யில் குறித்த பொருட்டற்று, சிட்டாகப் பறந்து வந்து தரை டிக்கட் எடுத்து முன்வரிசையில் இடம் பிடித்து பார்த்து ரசித்த படங்களின் பட்டியல்கள் நிழலாடும்...
இன்று உயர்ந்த வகுப்பில் மிக சாவகாசமாக உட்கார்ந்த வண்ணம் இடைவேளையில் தூரம் தெரிகிற தரை டிக்கட் ரசிகர்களை கவனிப்பது கூட அலாதி ...

உண்மையிலேயே ஏழாம் அறிவு பிரம்மிக்க வைக்கிறது... சூர்யாவின் தேர்ந…

கனவுகளைத் தின்பவன்...

கனவுகளின் சம்பவக் கோர்வை எப்போதும் எனக்கு பிரம்மிப்பு.. ஓர் தேர்ந்த திரைக்கதை போல., காட்சியமைப்பின் யதார்த்தம் குலையாமல் நிதர்சனத்தைக் காட்டிலும் தெளிவும் பொலிவும் இழைந்தன கனவுகள்..
யதார்த்த வாழ்க்கை இங்கே நைந்த சேலையாய் இருக்க, கனவுகள் ஆயத்தப் பட்டாடையாய் ஜ்வலிக்கிறது..
நிஜங்கள் இங்கே  சுரணை இழந்து கிடக்கையில் நிழல்கள் தொடு  உணர்வில் நெளிகிறது...!
சினிமாவில் ஓர் சோகக் காட்சிக்காக விசும்பிவிசும்பி கைக் குட்டையை நனைத்தவன் அப்பா செத்ததுக்கு கண்ணீருக்குப் பதில் எச்சிலைத் துப்பி -- கன்னத்தில் இழுக்க வேண்டியாயிற்று...
கற்பனைகளுள் சுலபமாக அடியாழம்  சென்று விடமுடிகிற என்னால் உண்மைகளின் சமதளத்தில் காலூன்றி நிற்கக் கூட அனுமதி கிடைக்காத உணர்வு...
வெட்கப்படவும்  ஒளிந்துகொள்ளவுமே  அதிகம் பழகியிருக்கிறேன்... யதார்த்தங்களோடு கைகுலுக்கவோ புன்னகைத்து வரவேற்கவோ பால்யம் தொட்டே அன்னியப்பட்டு நிற்கிறேன்..
எல்லா நண்பர்களின் வீடுகளுக்கும் அவர்களது அனுமதியில்லாமலே கூட சுலபத்தில் பிரவேசிக்க  முடிகிற என்னால் --- "நீ இருக்கிறாயா?  உன் வீடு வரட்டுமா?" என்று உரிமையில் கேட்கிற நண்பனிடம் கூட  வெளியே இருப்பதாக சொல்லிவிட்டு மல்லாந்து படுத்துக் கிடப்பேன்  என…

இது கதையல்ல நிஜம்..

சாந்த சொரூபமாகத் தான் வீட்டினுள் நுழைந்தேன்... மகள் நன்கு உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள்... வழக்கம் போல பரஸ்பரம் நானும் என் மனைவியும் புன்னகைத்துக் கொண்டோம்... இது அனிச்சையாக அன்றாடம் வழக்கமாக நிகழ்கிற விஷயம்..
மகள் விழித்துக் கொண்டிருக்கும் பட்சத்தில், என் வருகையை மிக ஆர்ப்பாட்டமாக வரவேற்பதோடு நான் அவளுக்காக என்னென்ன வாங்கி வந்திருக்கிறேன் என்கிற ரெய்டு நடக்கும்...
கடைசிக்கு ஓர் அஞ்சு ரூபா ஜெம்ஸ் மிட்டாயாவது இருக்கவேண்டும்.., இல்லையெனில் கேவலமாகப் பார்க்கும் என்னை அந்தப் பிஞ்சு...

வெளியே சுற்றி விட்டு வீட்டினுள் வருகையில் கைகால் முகம் எல்லாம் நன்கு அலம்பி விட்டு சொட்டுகிற ஈரத்தை ஈரிழைத்துண்டால் துடைத்து விட்டு அதன் பிறகே என் மகளை எடுத்து ஆசை தீர முத்தங்கள் பரிமாறிக் கொஞ்சுவது எனது வழக்கம்...
சமயங்களில் இந்த சுகாதாரம் குறித்த பிரக்ஞையை  மறக்க வைத்து விடும் அவளது வரவேற்பு... வேர்வையிநூடே அவளைத் தூக்கிக் கசக்கி அந்த சின்னக் கன்னங்களை எனது மூக்கு போட்டுப் புரட்டி எடுத்துவிடும்..அப்போதைய அவளது சிரிப்பின் வீச்சு என் கொஞ்சுகிற வெறியை இன்னும் மேம்படுத்தும்..

சட்டையை அவிழ்த்து ஹாங்கரில் மாட்ட மறந்து…

டெலிவிஷனும் குழந்தைகளும்...

நம் வீட்டுக் குழந்தைகளுக்கு தொலைக்காட்சிப் பெட்டிகளை brilliant box ஆக அறிமுகப் படுத்துங்கள்...
நம்முடைய தப்பித்துக் கொள்கிற தந்திரங்களுக்காக எந்நேரமும் குழந்தைகளுக்கு கார்ட்டூன் நெட் வொர்கயும் போகோ வையும் திணித்துக் கொண்டிருக்காதீர்கள்... டிஸ்கவரியை, அனிமல் பிலாநெட்டை, செய்தி சானல்களை பழக்கப் படுத்துங்கள்..
அப்போது தான் அவசரத்துக்கு நாம் ஏதாவது செய்தி கவனிக்க வேண்டுமானால், தப்பிக்க முடியும்... அவர்கள் போக்கிலேயே அவர்களின் ரசனைக்கு மட்டும் விருந்து படைத்துக் கொண்டிருந்தோமேயானால், நம்மை சின்னாபின்னமாக்கி விடுவார்கள் குழந்தைகள்...

குழந்தைகளுக்கு டெலிவிஷனை வேடிக்கை பார்க்கிற ஜன்னலாகப் பயன்படுத்தப் பழக்காதீர்கள்.., மாறாக, அதனை ஒரு emergency exit ஆக உபயோகித்துப் பழக்குங்கள்...
கண்கள், மனது, கல்வி, விளையாட்டு, இவை அனைத்தையும் பாழ் செய்கிறது டிவி..

நாமும் மடத்தனமாக அந்தக் குப்பை நாடகங்களில் ஒன்றுவோமேயானால் , அது குழந்தைகளையும் தொற்றிக்கொள்ளும்... நாம் அந்த நாடக நேரங்களை மறந்தாலும் கூட அதுகள் அலாரமடிக்கத் துவங்கிவிடும் அந்த நேரம் வருகையில்...

ஆகவே பெரிசுகளும் கொஞ்சம் சிறுசுகளை மனசில் வைத்து செ…

திருடனின் நேர்மை...

நகைக் கடையில்  ஒன்றரைப் பவுனை ஒழுங்காகத்  திருடியவன் --பெட்டிக் கடையில் எள்ளுருண்டை  திருடி  பிடிபட்டு அடி வாங்கினான்...
இதற்கு முன்னர் என்னென்ன  திருடி இருக்கிறாய் என்கிற விசாரணைக் கேள்வியில்... நல்ல வேலையாக "கடலை மிட்டாய்" என்று மட்டும் சொல்லி டபாய்த்து விட்டான்...
"ஓடிப் போடா அற்பத்திருடா " என்று விரட்டியடிக்கப் பட்டான்... அடுத்தநாள் மறுபடி நகைக் கடையில் தன் கைவரிசையைக் காட்டினான்  நாலு சவரனில்  சங்கிலி திருடி...
இந்த முறை எள்ளுருண்டைக்கு  ரெண்டு ரூபாய்  கொடுத்துச் சாப்பிட்டான் அவன்..!!

ஜீவா இளையராஜா..

இசைஞானி இளையராஜா அவர்களுடைய துணைவியார் ஜீவா அவர்கள் மாரடைப்பு நிமித்தம் சமீபத்தில் காலமானது குறித்து கவலை உணர்கிறோம்...
ஜீவா என்கிற பெண்மணி இளையராஜாவின் மனைவி என்பதைத் தவிர வேறு அடையாளங்கள் இல்லாத ஓர் கிராமத்து வெள்ளந்திப் பெண்ணாக இருக்கக்கூடும் என்றே அனுமானிக்கிறோம்... --ஓர் ஆணின் ஆளுமைக்கும் அவனது திறன்களுக்கும் மௌனமான பின்புலமாக இருந்து க்ரியா ஊக்கிகளாக செயல்படுவது பெண்கள் என்று பொதுவாக ஓர் கருத்து உண்டு... அந்த வகையில் இளையராஜாவின் வீரிய இசை ஞானத்துக்கு ஒருகால் ஜீவா என்ற பெண்மணி பின்புலமாக இயங்கியிருக்கக் கூடும்...  அப்படிப்பட்ட ஓர் அற்புதமான துணை, இனி இந்த உலகில் இல்லை என்கிற சோகம் இளையராஜாவுக்கு மட்டுமல்ல.., அவரது இசையிலும் பாடல்களிலும் அயராமல் லயிக்கிற நம் அனைவருக்குமே...!!
அன்னக்கிளி முதற்கொண்டு ஆரம்பித்த அவரது இசைப் பயணம், இன்றும் மெருகோடும் அழகோடும் விளங்கி வருகிறதென்பதில் மாற்றுக்கருத்துக்கு இடமில்லை...  தமிழ் பாடல்களின் அழகியலுக்கு ராஜாவின் இசையே அடிநாதமாய் விளங்குகிறது... மற்ற பாடல்கள் பல இருப்பினும், அவை கூட இளையராஜாவின் இசை வருடியிருக்கக் கூடாதோ என்கிற ஏக்கத்தைப் பரப்புகிற வி…

காதல் கேன்சர்

சரிந்து விடக்கூடிய சாத்தியமுள்ள  விளிம்புகளில் கூட மிக சாதுர்யமாக உன்னுடன்  நடந்து விட முடிகிற என்னால் -- தெளிவான  தேசிய நெடுஞ்சாலையில் தடுமாற நேர்கிறது நீ என்னைப்  புறக்கணிக்கையில்...!
தங்கத்திரவமாக ஊற்றெடுக்கிற  காதல் ரசாயனம் உடலின் மற்ற நோய்க்கிருமிகள் அனைத்தையும் அழிக்கிற வல்லன்மை கொண்டுள்ளது...
--ஆனால் காதல் என்கிற நோய்க்கிருமி நம்மைத்  தின்று தீர்ப்பதை நம்மாலேயே  உணர முடிவதில்லை என்பதை விட உணரவே பிடிப்பதில்லை...??

சுந்தரவடிவேலு

மழைக்கால ஞாபகங்கள்..

மழையின் ருசியில்
மயங்கியது நாக்கு...                              ... சின்னத் தூறலில் நனைவதற்குக் கூடத் தடை விதித்த  பால்ய காலங்கள் மலரும் நினைவுகளாய் இப்போது நனைந்துகொண்டே...!
ஒவ்வொரு மழையிலும் ஓடிப்போய் நனையவே  என் ரசனைகள் பருத்திருந்தன... ஆனால் தடை விதிப்பதைக் கடமையாயும் கெளரவமாயும் கருத்தாய்க் கொண்டிருந்தனர் பெற்றோரும் மற்றோரும்...!
சிணுங்கிக்கொண்டே விலகி நிற்பேன்.. போகப்போக என் அடம்  அவர்களுக்கு பெரிய இம்சையாகவே, குடைகொடுத்து இறக்கிவிடுவர் மழையில் என்னை.. என் குடையை  கொஞ்சம் மட்டும் நனைய விட்டு  முழுதுமாக நான் நனைந்து...மேற்கொண்டு குடை  நனையாமல்  பார்த்துக் கொள்வேன்...!!
மழையில் நனைகிற என் திமிரை எவராலும் எப்போதும் அடக்கவே முடிந்ததில்லை...
மழை வருகிற முஸ்தீபில் வானம் பூச்சாண்டி காட்டுகிற போதெல்லாம் , மக்கள் ஏன் அப்படி துரிதம் காட்டுகிறார்களோ  என்று எரிச்சல் வரும் எனக்கு...
இத்தனை ஜாக்கிரதை காட்டுகிற மக்கள் சளி காய்ச்சல் என்று அடுத்த நாள் ஆஸ்பத்திரியில் குவிகிறார்கள்...
இத்தனை கிழிக்கிறவன் என் மகள் நனைகையில் பதறாமலா இருக்க முடிகிறது? அவசரமாகக் கைக்குட்டை எடுத்து அந்த சின்ன மண்டையைத்  துவட்டி விடாமலா இருக்க முடிகிறது??...

மானக்கேடு...

இன்னும் இரண்டு  அல்லது மூன்று மாதங்கள்  கால்களுக்கு வரக்கூடும்  என்கிற தகுதியில்  என் கால் செருப்புகள்  உள்ள நிலையில்... மற்றொரு புதுஜோடி செருப்புக்கு அவசியமும் அவசரமும் என்ன என்கிற கேள்வி என் மனைவியினிடத்து...
கண்காட்சி ஸ்டாலில் மிகத் தரமானதென்று உத்தரவாதமாகக் கூவியதைத் தொடர்ந்து அலைமோதிய  கூட்டத்தில் நானும்  மயங்க நேர்ந்ததை விளக்கும் பொறுமையற்று -- "வாங்கியாச்சு , விடு" என்று மட்டும் சொன்னேன்...
ஒரு வருடம் வரக்கூடும் என்று நம்பி ஒன்றரை வருடம் வரை வந்த ஒரு ஜோடி செருப்பு  ஒரு அவசர நடையில் அறுபட்டு தெருவோரம் ஓரங்கட்ட வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது  சில வருடங்கள் முன்னர்... --பிற்பாடு பொருளாதார பலவீனமோ அல்லது அந்த செருப்பை இழந்த வேதனையோ... மேற்கொண்டு சில மாதங்கள் வெறுங்காலோடு தான் திரிந்து வந்தேன்... 
அப்போதெல்லாம் என்  செருப்பில்லாத கால்கள் குறித்த எந்தப் பிரக்ஞையும் அற்றிருந்த  என் மனைவி  இன்று எனது முன்ஜாக்கிரதையை கேவலப்படுத்துகிறாள் ..!!
அவளிடமுள்ள  ஐந்து ஜோடி செருப்புகளில் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்கிற அவளது குழப்பங்களை மட்டும் ரகசியமாய் அன்றாடம் ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் மானங்கெட்டுப் போய்...!!!
சுந்தரவடிவேலு..�����������…

பகிரங்க ரகசியம் ....

--
எல்லா கூட்ட நெரிசல்களிலும் எல்லா ஆண்களும்  "தன் முழங்கைகளை பெண்கள் மீது யதார்த்தமாக ஸ்பரிசிப்பது எங்கனம்?" என்று ஒரு புத்தகம் போடுமளவு விஷயங்கள் வைத்திருந்தனர்...
--அதே யதார்த்தங்களுக்கு பெண்களும் உடந்தை போல பரஸ்பரம் ஸ்பரிசங்கள் நிகழ்ந்தன..!
கணவன் மார்களோடு வந்த சில பெண்கள் முறைப்பதாக நடிக்க வேண்டியாயிற்று... மனைவிகளோடு வந்த சில ஆண்கள் மனைவிக்குப் பின்னாடி நடந்து  உரச வேண்டியாயிற்று...!!
தனித்து வந்த இரு பாலருக்கும் உரசுவதென்பது  பதற்றமற்ற சுதந்திர நிகழ்வாயிருந்தது..!!
உடன்பாடோடு தனிமையில் தழுவிக் கொள்வதற்கான  நிகரில்லை என்றாலுமே கூட "யதார்த்தம் போன்ற உரசல்களுக்கு" என்று ஓர் பிரத்யேகமான ரசாயனம் எல்லோரிலும் சற்று  வீரியமாகவே வியாபித்துள்ளது தான்..
உணர்வுகள் நிமித்தமாய் புலன்களுள் புடைத்தெழும் நெருப்பானது வேள்வி ஜ்வாலைகளுக்கு சற்றும் குறைந்ததன்று...!!!
சுந்தரவடிவேலு..

கனிமொழி...

நான் எந்தக் கட்சிக்காரனும் அல்ல... என் சிறு மனிதாபிமானம் மட்டுமே இதனை எழுதத் தூண்டிற்று...
மகளின் கைகள் கம்பித்திரி பற்றி இருக்க.... எரிகிற தீபத்தில் அதன் முனையைக் காண்பிக்க.. சற்று நேரத்தில் பூக்க இருக்கிற தீப்பொறி குறித்த மகிழ்ச்சியைக் காட்டிலும், அதன் நிமித்தமாக -- அந்த மகளின் முகத்தில் பூக்கும் சந்தோஷத் தீப்பொறியில் குதூகலித்த அந்த தீபாவளிகள்...!!
இன்று-- அதே மகள் கம்பிகளைக் கைப்பற்றி இருக்க.. துக்கத்தீப்பொறி தந்தையின் நெஞ்சுக்குள்...!! கொப்பளித்துக் கசிந்த அந்தக் கண்ணீர்ச் சூட்டில் கன்னங்கள் வெந்தன...!!

நிரந்தரம் என்கிற தற்காலிகம்..

உடலுக்கு நோயென்று ஏதேனும் வருகையில்.... "பற்றற்ற தன்மை" மீதாக ஓர் தனித்துவமான பற்று வந்து விடுகிறது நமக்கு... இது சற்று வினோதமே..!!
ஆரோக்யமான தருவாய்களில் அல்லாத ஓர் வெறுமையுணர்வு.. பீதி கலவையான ஓர் ஆழ்ந்த அமைதி... நோயில்..! வாழ்வின் அடர்த்தி நைந்து.., அறுபடக் காத்திருக்கிற உத்தரவாதமில்லாத வீணைத்தந்தியின் சாயலில்...
தற்காலிகமான ஆரோக்யமே கூட நிரந்தரமென்பதான ஓர் மாயத் தோற்றத்தை நம் எல்லோரின் வசமும் ஏற்படுத்தி விடுகிறது..!!
நிரந்தரமாகி விடுகிற சில நோய்களுமே கூட தற்காலிகமானது என்பது போல,  மிகத் துரிதமாக குணமாகி விடுகிற பாவனையிலேயே மரணம் வரையிலுமாக சமாளித்து வந்து விடுகிறது நம்முடன்..!!!
பணம் சம்பாதிக்கிற ... பொருளீட்டுகிற.. நமது வினய வியாக்யானங்களும் ... சம்பாதிக்கவே  தடுமாறுகிற நமது பலவீனங்களும்-- மரணத்தின் முன்னிலையில்  எவ்விதத் தகுதியுமற்றவைகளாகி விடுகின்றன...!!

கடவுளும் மனிதர்களும்...{நய்யாண்டி}

நம் நிலை குறித்து சந்தோஷப்படுகையிலும் சரி, வேதனைப் படுகையிலும் சரி.. சுலபத்தில் கடவுளைக் காரணம் காட்டி விடுகிற போக்கு நம்மில் பலருக்கும் உண்டு... சந்தோஷப் படுகையிலும் கூட சற்று மறந்து விடுவோம்.. ஏதேனும் சங்கடம் வருகிறபோது மாத்திரம் உடனடியாகக் குற்றவாளிக்கூண்டில் நாம் நிறுத்த முயல்வது கடவுளைத் தான்... செல்லாத பத்து ரூபாய் கொடுத்து பேருந்தில் பயணிக்க முடியாது.., சினிமா பார்க்கமுடியாது, டீ கடையில் டீ குடிக்க முடியாது... இங்கெல்லாம் அந்தப் பத்து ரூபாய்க்கு இத்தனைப் பிரச்சினை இருக்கையில்.... பூசாரி காண்பிக்கிற தட்டில் போடவோ , கோயில் உண்டியலில் காணிக்கையாக செலுத்தவோ சாமி எந்தத் தடையும் போடுவதில்லை... 

--இப்படியாக கடவுளாகப்பட்டவர், எது நாம் செய்தாலும் பொறுத்துப் போகிறவராக இருக்கிற காரணமாக ... நமது பிரச்சினைக்கும் இவரே காரணம் என்று அவர் மீது குண்டு போடுபவராக நாம் இருக்கிறோம்..
வாய் திறந்து பேசுபவராக கடவுள் இருக்கும் பட்சத்தில், நாம் செய்கிற அக்கிரமங்களுக்கு நின்று கொள்ளாமல் அரசன் போல அன்றே கொன்று விடுவாரென்றே அனுமானிக்கிறேன்.. என்னா கொடும சார் இது? என்பது போல, சினிமாவுக்கு செல்கையில் டிக்கட் கிடை…

இன்று வந்ததும் அதே நிலா?? SHORT STORY....

இரண்டாமாண்டு கல்லூரி சென்று கொண்டிருக்கிற எனது மகளின் தோழி, என்னை காதல் வசப்படுத்திய விபரீதத்தை நான் எனது டைரியில் எழுதுவதைக் கூடத் தவிர்க்க வேண்டியாயிற்று...


"அங்கிள்" என்று வெள்ளந்தியாக என்னிடம் பேசுகிற, அப்பா ஸ்தானத்தில் என்னை நிறுத்திப் பார்க்கிற அந்த என் மகள் போன்ற பெண்ணிடத்து என் பொருந்தா காதல் மீது எனக்கே ஓர் தாங்கொணா அசூயை...
குற்ற உணர்வோடு சரிவர சாப்பிடக்கூட பிடிபடாமல் அலுவல் கிளம்புகிறேன்... என் நடவடிக்கையின் மாறுதல்களை சுலபத்தில் அடையாளம் கண்டு கேள்வியாகப் பார்க்கிற என் மனைவியின் முகம் ஓர் அவஸ்தை என்றால், என் தன்மை குறித்த எவ்வித சந்தேகங்களும் அற்ற என் மகள் சுபா முகமாகட்டும், அந்தத் தோழிப் பெண் கவிதா வாகட்டும்... பேரவஸ்தை எனக்கு...!!
இவ்வித சூழல்களோடு டிவி நாடகமோ, சினிமாவோ வேண்டுமானால் சுவாரஸ்யத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் உண்மையாக எனக்கே நடக்கிறதென்றால், .. எங்கே போய் கொட்டித் தீர்க்க?
சில விஷயங்கள் ஓர் பிரத்யேகமான பின்புலத்தோடு தான் நடக்கிற சாத்தியம் கொண்டுள்ளன... இந்த விஷயமும் அப்படி ஓர் பின்புலத்தோடு தான் நிகழ்கிறது என்கிற உள்ளுணர்வொன்று என்னுள் கிளர்ந்…

எங்கேயும் எப்போதும் .. {பட விமரிசன முயற்சி}

உண்மை சம்பவம் கூட இவ்வளவு வேதனைகளும் கோரங்களும் நிரம்பி இருக்குமா என்பது சந்தேகமே... ஆனால் திரைக்காக மெனக்கெட்டு , அதனைப் பார்க்கிற ரசிகர்கள் எல்லாரையுமே சிறிது நேரம் திகைக்கவும் வேதனைப்படவும் வைத்து விட்டார் டைரக்டர்... இது அவருக்கும் அவரது திரைக்கதைக்கும் மிகப்பெரிய வெற்றி என்ற போதிலும், ஓர் தாங்கொணா சோகத்தை இப்படித் தத்ரூபப்படுத்துகிற முயற்சி வேண்டாமென்றே தோன்றுகிறது.....
இன்னும் விமானத்திலும் சொகுசுக் கப்பல்களிலும் பயணம் மேற்கொண்டு மாபெரும் விபத்துக்களுக்கு உள்ளாகி மரணிப்பவர்களை யோசிப்போமேயானால் இந்த உலக வாழ்க்கை அற்ப புல்லைக் காட்டிலும் கேவலமாகப் புரிபடத் துவங்கி விடும்.... தியான முறைகளும் யோகா முறைகளும் இம்மாதிரியான பற்றற்ற தன்மைகளை ஊக்குவிப்பதில் தான் பிரயத்தனங்கள் மேற்கொள்கின்றன... ஆனால் இம்மாதிரி எந்த விபரீதங்களும் நிகழாமலே அம்மாதிரியான பற்றற்ற தன்மைகளுள் பயணிப்பதற்கான தளங்களை அமைத்துத் தருகின்றன...
ஆனால் இயல்பில் ஒரு மனிதன் இவ்வித கோர சம்பவத்திற்கு பிற்பாடே வாழ்க்கை மீதான நம்பிக்கைகளையும் பிடிப்பையும் இழக்க நேர்கிறது...அதுவும் கூட, சில வாரங்களோ மாதங்களோ...மீறினால் சில வருடங்கள…

வெப்பம்...

என் அந்தரங்க டைரி வீட்டில் அங்கும் இங்குமாக எறிந்தபடி தான் கிடக்கிறது...
என் டீன் வயது சபலங்கள் துவங்கி, ஓர் பிராயத்தில் நான் காதல்வசப்பட்டது, என் காதல் வெற்றிபெற்றது பிற்பாடு தோல்வியுற்றது, இன்னபிற எனது சேஷ்டைகள் அனைத்தும் அடங்கிய அந்த டைரியை நானே மறுபடி வாசிக்க பயப்படுவேன், மற்றும் சங்கடப்படுவேன்...
மலரும் நினைவுகளில் உழல அவ்வப்போது அவா பிறக்குமேயானாலும் அந்த டைரி தவிர்த்து பிறவற்றில் லயிக்கவே முனைவேன்...!!
அப்படியான அந்த டைரியை மாற்று நபர் படிக்க நேர்கையில் அதன் நிமித்தமான எனது தர்மசங்கடங்கள் சொல்லி மாளாது.. பல முறைகள் அதனை எனது பெட்டியில்  அடைப்பதற்கான திட்டம் வரும்.. ஆனால் ஏனோ அது நடைமுறை சாத்யப் படாத விதமாகவே முடிந்து போகும்..
சில விஷயங்கள்  சுலபத்தில் தீர்வு காண்பவை.., ஆனால் ஒருவித சோபை யின்மையால் அது நிறைவேறாத ,  நிறைவேறும் வாய்ப்பே அற்றதாக நிலைபெற்றுவிடுகிற தன்மை ஆச்சர்யமானது..
அப்படித்தான் அந்த எனது டைரி, மனைவி கண்ணிலும் வீட்டிற்கு வருகிற நபர்கள் கண்ணிலும் ஊசலாடிக்கொண்டே இருப்பது, எனக்குள் ஓர் வகை அச்சத்தை உண்டு பண்ணிக்கொண்டே  இருக்கிறது...
ஒரு நாள் தீவிர முடிவெடுத்து எறிந்து கிடக்கிற அந்த  டைரியை எரித்துவிடுவதே உசிதம் என…

ஒவ்வொரு வீதியிலும்...

விதிகளின் நிமித்தமானபேதங்கள் அபேதங்கள் யாவுமே -- காரண காரியங்களுக்கு அப்பாற்பட்டவை...
பேரன் பேத்தி எடுத்த பக்கத்து வீட்டுத் தாத்தா இன்னும் தீவிர புணர்ச்சியில் ஈடுபடுகிற சங்கேதம் அனைத்தையும் என் செவிகள் உணரும்...
ஐந்துமாதக் குழந்தை வயிற்றில் இருக்கையில் பைக் விபத்தில் சில மாதங்கள் முன்னர் இறந்து போன இளவயதுக் கணவன் எதிர் வீட்டில்...
கள்ளக்காதலைக்  கண்டும் காணாத வீரப்புருஷன் ஒரு வீட்டில்..
நல்ல மனைவியை சந்தேகப்பட்டுக் கொல்லாமல் கொல்கிற கொடூரன் இன்னொரு வீட்டில்...
மூன்றாவதும் பெண்ணாகவே பிறந்ததால் தொட்டில் குழந்தை அமைப்பிடம் ஒப்படைக்கிற தீர்மானம் ஒரு வீட்டில்...
கல்யாணமாகி வருடம் ஆறாகியும் புழுப்பூச்சி இல்லை என்று சிகிச்சை எடுத்துக்கொண்டிருக்கிற தம்பதி ஒரு வீட்டில்....
குதூகலம் கும்மாளம் ஒரு வீட்டில்,  குடிகாரன் தொந்தரவு மற்றொரு வீட்டில்...
ஒவ்வொரு வீட்டிலும் இத்தனை வில்லங்கத்தை வைத்துக்கொண்டு -- ஒன்றுமே நடக்காத மாதிரி நாசுக்காய் நீண்டு கிடக்கிறது வீதி...!!

பலூன்காரனும் குழந்தைகளும்....

விற்பதற்கு முன்னர் வெடிக்காமலிருக்க  வேண்டும்!.... விற்றபின் வெடிக்குமானால் பிரச்னையில்லை... அடுத்த பலூனுக்கு உடனடி ஆர்டர் கிடைக்கும்...!!
அவன் தாத்தா பலூன்  விற்ற காலங்களில் ஊதி ஊதியே  சாகவேண்டியாயிற்று... --அவன் அப்பன் சோம்பேறி ..  ஆள் போட்டு  ஊதவைத்துக்கொண்டிருந்தான்..
நவீன காலம் அவனை ஊதுவதை  சுலபமாக்கியிருந்தது.. சைக்கிள் பம்பும் இன்னபிற காற்றுநிரப்பும் உபகரணங்களும்  சந்தையில் சல்லிசாகக்  கிடைக்கப் பெற்றன...
எல்லா குழந்தைகளும் அவனது பலூனுக்காக  அழுதுகொண்டிருக்கையில் அவனுக்கேனோ  இன்னும் குழந்தைப் பேறில்லை...
அவன் மனைவி அடிக்கடி தூக்கத்தில் உளறு வாளாம்.. "அந்த மஞ்ச பலூன் யாரு கேட்டாலும்  கொடுத்துடாதீங்க.. நம்ம பாப்பாவுக்கு வேணும்" அடுத்த ஒரு நாளில் அதே மாதிரி  சிகப்பு பலூனுக்கு...
-இதனை எங்களிடம் சொல்லிக்கொண்டு  சிரிப்பான்... அவனது உள் அழுகையை நான் அறிவேன்..