Skip to main content

Posts

Showing posts from November, 2012

துப்பாக்கி------------------விமரிசனம்

இவ்ளோ லேட்டாக எவரும் துப்பாக்கிக்கு விமரிசனம் எழுதி இருக்க சான்சில்லை... இது நியாயமுமில்லை... இந்நேரம் ஏகப்பட்ட விமரிசனங்கள் அவர் அவர்கள் பிளாகில் படம் ரிலீசான திவாளி சமயத்திலேயே பட்டாசு கிளப்பி இருப்பார்கள் எல்லாரும்..

என்ன பண்ண?. இன்னைக்குத் தான் எனக்கு அந்த துப்பாக்கியை சுட அனுமதி கிடைத்திருக்கிறது... ஆகவே எனக்கான உளறல்களை விமரிசனம் என்கிற பெயரில் இங்கே கொட்டிவிடுவதில் ஓர் ஆத்ம திருப்தி... என் விமரிசனத்துக்காக எவருமிங்கே காத்துக் கிடக்கவில்லை  என்றபோதிலும் அப்படி காத்துக் கிடப்பதான ஓர் அலாதி கற்பனையில் கொஞ்சம் கொட்டித் தீர்க்க விழைகிறேன்...


சாத்தியப் படாத சங்கதிகளை செவ்வனே சுலபமாக அரங்கேற்றுகிற காரியம் தொன்று தொட்டு சினிமா கதாநாயகனால் மட்டுமே நிவர்த்தி செய்யப் பட்டு வந்திருக்கிற விஷயம் நமக்குப் புதிதில்லை என்ற போதிலும் அதையே எத்தனை முறை "ரிப்பீட்டு" அடித்தாலும் வாயைத்திறந்து பார்ப்பதையும் அதே வாயில் விரல்களைத் திணித்து விசிலடிப்பதையும் நாமெல்லாம் சலிக்காத வழக்கமாக்கிக் கொண்டுள்ளோம்...

பத்துத் தீவிரவாதிகளையும் பத்து ராணுவ வீரர்கள் குண்டு வைத்திருக்கிற பத்து இடங்களில் ஒரே நேர…

மனச்சிதறல்கள் ....

எழுதுகிற திராணியே சமயங்களில் அவிழ்ந்து விழுந்துவிட்டது போல ஓர் மனவெறுமை... இன்னதை எழுதலாம் என்கிற சிந்தனைகள் வந்துவந்து போகின்றனவே அன்றி எழுதிக் குவிக்க கைகள் வரக்காணோம்..

சிலநாட்கள் கவிதை எழுதி, அதன் கருத்தை செதுக்கப் பிரயத்தனித்து... அது ஒவ்வாமல் வார்த்தைகளை செதுக்கி... பிற்பாடு எதுவும் எடுபடாதென்று மனசு ஓர் அபிப்ராயத்தை முன்மொழிய எழுதிய யாவற்றையும் அப்புறப் பட்டுத்தியாயிற்று...

அதன் பின்னர் சில கட்டுரை முயற்சிகள்... அவையும் விளங்காதென்று முடிவெடுத்து ... எட்டி உதைத்தாயிற்று..

எதையேனும் எழுதுகிற எவர்க்குமே இப்படி கவிதை கட்டுரைகள் அவ்வபோது காலிடறி கவிழ்ந்து விடச்செய்யும் என்கிற சங்கதி பலமுறை நிகழ்கிற அனுபவங்களே... மற்றவர்களுக்கு எவ்விதமோ அறியேன்., எனதனுபவத்தில் இது நான் எழுதத் துவங்கிய நாள்தொட்டு நிகழ்ந்து வருகிற விஷயம்...

இந்த எனது குறைகளையே கூட பிரத்யேகமான ஓர் விஷயமாக இங்கே வெளிச்சமிட்டுக் காண்பிக்க முயல்கிற என் எழுதும் திறன் பிரயோகிக்கப் படுகிறதா அல்லது துஷ்ப்ரயோகிக்கப் படுகிறதா என்கிற குழப்ப சந்தேகங்கள் என்னில் ஊடாடுகின்றன..


துப்பாக்கி சென்று பார்க்க ஓர் சூழலை உருவாக்க முயல்கிறேன்…

தினமலர் செய்திக்கு..

கடந்த இரண்டாண்டுகளில் ஐயாயிரம் பேர்கள் ரயிலில் அடிபட்டு சாவு என்கிற தினமலர் செய்திக்கு .. நான் அனுப்பிய வாசகர் கடிதம்..

இதற்கு முக்கிய காரணம் செல்போனே என்பதை சொல்லித்த்தான் தெரிய வேண்டுமா?.. அதென்ன கிரகமோ தெரியவில்லை... எந்த செல்போன் கடையைப் பார்த்தாலும் ஒயின் ஷாப்பை போலவே ஓர் பத்துப் பேர்கள் நின்ற வண்ணமாக உள்ளனர்... லேட்டஸ்ட் மாடல் போனை வாங்கி நண்பர்கள் மத்தியில் பெருமை பீற்றிக் கொள்வதில் ஓர் அலாதி ஆணவம் எல்லாருக்குமே... அப்புறம் தன்னை மறந்தவாறு ரோடு எது, ரயில்வே ட்ராக் எது என்பது புரியாமல் பந்தாவாக காதில் செருகிக் கொண்டு பேசியவாறு போகவேண்டியது.., அப்புறம் போய் சேரவேண்டியது... மேல போயும் கூட ஏதாவது லேட்டஸ்ட் மாடல் ஆப்பிள் போன் வந்திருக்கா , சாம்சங் வந்திருக்கான்னு கேட்டாலும் கேட்டுக்கிட்டு இருப்பாங்க இந்த மக்கா... டெக்னாலஜி வளரவளர சாவு எண்ணிக்கையும் வளர்கிறது என்றே கருதுகிறேன்... போகிற போக்கில் குடும்பக் கட்டுப்பாடு விளமபரங்கள் எதுவும் நமக்குத் தேவைப் படாது.., செல்போன் விளம்பரங்களே போதுமானது., மக்கள் தொகையை பெருவாரியாக குறைத்துவிடும்... ஐயோ ஐயோ... இதற்கெல்லாம் தீர்வு வரவேண்டுமென்றால்…

நரகாசுரனும் எங்க அப்பத்தாவும்..

நரகாசுரன் 
செத்து .. கொண்டாடப்  படுகிற தீவாளி, எங்கப்பத்தா  செத்ததால  கொண்டாடப் படலே...!
பாழாப் போனவ  நவம்பர் பத்தாந்தேதியா  சாகணும் ?.. கொழந்தைக தெனத்தையும்  கொண்டாடிட்டு  நவம்பர் பதினஞ்சு  போயித் தொலஞ்சிருக்கலாம்ல?           
போச்சு.. தீவாளியும் போச்சு.. கொழந்தைக தினமும் போச்சு..
நேரு தினத்தன்னிக்கு  நாந்தான் நேரு வேஷம்  போட்டு நடிக்கிறதா இருந்திச்சு.. இப்பப் பாருங்க.. ஆறாப்பு சி செக்க்ஷன் ல  படிக்கிற சிவப்பிரகாசம்  கட்றான் அந்த வேஷத்தை..
போட்டோல  சிரிக்கிற அப்பத்தாவ  கல்லெடுத்து ஒடச்சுடலாம் போல  ஆத்திரம் எனக்கு...
ஆனா பாருங்க.. துப்பாக்கி கொள்ளுப் பட்டாசு  வாங்க எனக்காக  சுருக்குப் பையில  முடிஞ்சு வச்சதா  எங்கப்பன் வந்து அந்தக்  காசைக் கொடுத்தப்ப  சிரிக்கிற அப்பத்தா  போட்டோவைப் பார்த்து  நான் ரொம்ப நேரமா  அழுதுட்டேன்...

அவசரக்காரர்கள்..

பரபரவென்று எதற்கெடுத்தாலும் சிலர் பதட்டப் படுவதைப் பார்க்கையில் என்னுள் அவர்கள் மீது ஓர் இனம்புரியா வெறுப்பு... எதற்கிந்த அவதி?.. அப்படி என்ன வாரிக் கட்டிக்கொண்டு போகப் போகிறார்கள் இவர்கள் என்கிற எரிச்சல்...

இவர்களுக்கும் ரத்தக் கொதிப்பை கன்னாபின்னாவென்று ஏற்றிக் கொண்டு இவர்களை  சார்ந்த சாதுக்களையும் ஒருவிதமான மன உளைச்சல்களுக்கு ஆளாக்கி.... இப்படியான நபர்களை நாம் சம்பந்தப் படாமல் புறமிருந்து வேடிக்கை பார்ப்பது தான் நமக்கு புத்திசாலித்தனம்... அல்லாமல் இவர்களை சார்ந்து நாம் ஏதேனும் காரியம் நிறைவேற்றவேண்டிய சூழல்கள் உருவாகுமாயின் அது நமது மிகப் பெரிய துரதிர்ஷ்டமென்றே கொள்ளவேண்டும்..

அவசரம் ஆத்திரம் ஒரு மனிதனுக்கு அறவே அனாவசியம் என்று வாதிக்க நான் இங்கே வரவில்லை.. தேவைகள் கருதி, அவ்விதம் நடந்தால் அது ரசிக்க உகந்த விஷயம்... அதுவன்றி ஒன்றுமில்லாத கவைக்குதவாத அற்ப விஷயங்களுக்கெல்லாம் அல்லோலகல்லோலப் பட்டு, படுத்தி.., களேபரமாகி, ஆக்கி...

கிழிசல் ....

அடித்தல்  திருத்தலாகவே 
எல்லாமிருக்கிறது 
என்னிடத்தில்...!

ஆரம்பத்திலேயே 
தெளிவைக் கொணர்கிற 
சாதுர்யம் ஏனோ 
பிசகி விடுகின்றன 
எல்லாவற்றிலும் 
எல்லா தருவாய்களிலும்..!!

திருத்துவதென்பதை
ஓட்டுப் போட்டதாக 
உணர்கிறேன்..
ஆதலால்--
என்னிடம் 
திருந்தி இருக்கிற 
எல்லாமே 
ஓட்டுப் போட்ட 
பலவீனத்திலேயே 
உள்ளன...!

திருந்தப் பெறாத 
தவறுகள் கூட 
ஓர் பிரத்யேக 
தேஜஸில் மிளிர்வதாக 
அபிப்ராயம் எனக்கு...

ஆனால் 
பலவீனப் பட்டாலுமே 
கூடப் பரவாயில்லை..
தவறுகளை 
சரி செய்கிற 
சந்தோஷம் 
வேறெதிலுமில்லை..!!