Skip to main content

Posts

Showing posts from August, 2012

சுயம் ---2

எதையும் எழுதாதவர்களுக்குக் கிடைக்கிற அனுபவங்கள், எதையும் எழுதுபவர்களுக்குக் கிடைக்கக் கூடுமென்கிற உத்தரவாதம் இல்லை... ஆகவே, கிடைக்காத அனுபவங்களக் கூட கிடைத்த பாவனையில் கிறுக்கித் தள்ளும் சுபாவம் இயல்பாகவே கொண்டுள்ளனர் எழுதுபவர்கள்..

எழுதுகிற அபிப்ராயமற்ற அனுபவஸ்தர்களின் அனுபவங்கள் அனாமதேயமாக அவர்களுள் அமிழ்ந்து அஸ்தமனமாகி விடுகிற அவலம் அன்றாட நிகழ்வாக அவர்களுக்கு... அவை குறித்த கிஞ்சிற்று பிரக்ஞை கூட அற்று அடுத்த அனுபவங்களுக்காக அலைபாய நேர்கிறது அவர்களுக்கு..

ஆனால் வெறுமே இருந்துகொண்டு பற்பல அனுபவங்களை சந்தித்த சாதனையோடு தனது எழுத்துப் பந்தலை எழுப்பி மாய்ந்து போவான் ஓர் தேர்ந்த எழுத்தாளன்..

மேற்சொன்ன மாதிரி அனுபவங்களை மாத்திரம் அன்றாடம் தரிசித்து எழுதுகிற நோக்கமற்று வலம் வருகிற எனது நண்பர் ஒருவர் சொன்னார் என்னிடம்..: "இந்த எழுதுவதென்பது பெரிய மனவியாதி போல.. அதற்கு அடிக்ட் ஆகிவிட்டால் அவ்வளவுதான்.. எழுதிக் கொண்டே கிடக்க வேண்டியது தான்... ஏதாவது எழுதாமல் இருந்தாலோ, அந்த நாளே அனாசாரமாகப் போய் விடும் அவர்களுக்கு" என்றாரே பார்க்கலாம்.

எதையேனும் எழுதிக் கிழிக்கிற, கிழித்துக் குவிக்கிற…

சுயம் - 1

சுயம் என்கிற தலைப்பில் எனது நிலைப்பாடு குறித்து அவ்வப்போது ரெண்டொரு பக்கம் கிறுக்கி விடலாம் என்றொரு ஆசை..

ஏனெனில் எனது மனப்பான்மை இன்னதென்கிற தெளிவு எனக்கே இன்னும் பிடிபடாத புதிராக என்னில் ஊடுருவிக் கிடக்கிறது.. இந்த சுயம் என்கிற தளத்தில் எனது சரிதத்தை நான் திணிக்க முயல்கையில், என்னுடைய மன அரிப்புக்களும், என்னுடைய அபிப்ராயங்களும் வெளியேறுவதற்கான வாய்ப்பாக இதனைக் கருதுகிறேன்.. நன்றி..

நான் பலவீன எழுத்தாளன்?

எழுதுகிற அநேகம் பேர்கள் இப்படித்தானா?..
ஏதேனும் எழுத முற்படுகயிலும் கூட , இன்னது எழுதலாம் என்கிற கரு'வற்று வெறுமே எழுதத்துவங்கி பிற்பாடு, போகிற போக்கில் அசந்தர்ப்பமாக பிடிபடுகிற கரு'வைத் திணித்து, என்னவோ பல மாதங்கள் நெஞ்சினுள் சுமந்து, எழுத்தில் இப்போது தான் இறக்கி வைக்கிற பாவனையில்...
----மற்ற எழுதுகிற நபர்கள் எவ்விதமோ அறியேன், நான் எண்பது தொண்ணூறு சதவிகிதம் எழுதுகிற லட்சணம் இப்படி மட்டுமே தான்..!!

-இந்த திடீர் பாய்ச்சலில் ஓர் மேன்மையும் ஆற்றலும் ஓர் விபத்தாகக் கூட தென்படுகிற சாத்தியக் கூறுகள் உள்ளனவா என்பது பதிலற்ற கேள்வி தான்..

-இதையும் தாண்டி சிற்சிலர் புகழ்வதை ஏற்றுப் புள…

pandit shri hariprasad chaurasia - flautist..

நான் இசை ஆர்வலன். நான் மட்டுமா ?.. இந்தப் பிரபஞ்சத்தில் எல்லா ஜீவராசிகளும் ஏதோ இசையின் வசம் ஈடுபாடு கொண்டே வாழ்வதாக ஆய்வுகள் தெரிவிக்கின்றன..
இன்று ஹிந்து வில் புல்லாங்குழல் கலைஞர் திரு.ஹரிப்ரசாத் சௌராஸியா அவர்களது ஓர் பேட்டி இடம் பெற்றது .. அவர் ஓர் அற்புதமான குழல் இசைக் கலைஞர்... இந்தக் கால இளைய தலைமுறையினருக்கு அவர் நறுக்குத் தெறித்தாற்போல ஒன்றை சொல்கிறார்.. அதனை இங்கே வெளியிட ஆசைப் படுகிறேன்.. 

His advice to youngsters: “Don’t need to become a performer, become a listener. It will give you strength. Musical temperament makes you happy and healthy. Every day, listen to music at least for five minutes.”

"இசையில் நிபுணனாக முயலத் தேவையில்லை.. முதற்கண், அந்த இசையை அன்றாடம் தீவிரமாக ஓர் தியானம் போல இருந்து கவனிக்க முயலுங்கள்... அது உங்களுக்கு ஒரு விதமான சக்தியைக் கொடுக்கும்... அற்புதமான இசை உங்களை சந்தோஷத்திலும் ஆரோக்கியத்திலும் வைத்திருக்கும்... அனுதினமும் குறைந்த பட்சம் ஓர் ஐந்து நிமிடங்களாவது இசையை கவனிக்கிற ஓர் தன்மையை மனசுக்குப் பயிற்றுவியுங்கள் "

"கருவாச்சி காவியம்"..வைரமுத்து

சமீபத்திய எனது வாசிப்பில் என்னை மிகவும் லயிக்க வைத்த நாவல் கவிஞர் வைரமுத்துவின் "கருவாச்சி காவியம்"..

ஒவ்வொரு பக்கமும் நம் உயிரைப் பரவசப்படுத்தும் என்றால் அது மிகையன்று. அந்த வெள்ளந்தியான நடை, அதன் ஆழ்ந்த பொருள்கள், யதார்த்தம் வழுவாத சம்பவ சூழல்... ஒவ்வொரு பாத்திரப் படைப்பின் கெட்டித் தன்மை... ஐந்தறிவு படைத்த ஆடு கூட எவ்வளவு உயிரோட்டமாக ஆறறிவு மனிதனுக்கு சமானமாக சிருஷ்டிக்கப் பட்டிருக்கிறது வை.முத்துவின் பேனாவால்?

இந்த நாவலை அதன் பாத்திரப் படைப்புகளை விமரிசிக்கிற வலிமை நிச்சயம் எனக்கில்லை என்பதோடு, அவ்விதம் விமரிசிக்கத் துணியும் பட்சத்தில், அதன் பக்கங்கள் இந்த நாவலைக் காட்டிலும் நீண்டு விடக்கூடும் ..

பல பக்கங்களை இங்கே வெளியிட அனுமானித்திருந்தேன்.. ஆனால் அது ஆகாத காரியம் என்கிற முடிவுக்கு வந்து ஒரே பக்கத்தை... ஒரே பக்கம் கூட இல்லை, அரை பக்க பத்தி ஒன்றை மாத்திரம் இங்கே வெளியிட விரும்புகிறேன்... ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரே சோறு பதம் என்கிற பழமொழிக்கு சான்றாக இதை நீங்கள் உணரக் கூடுமென்று மிக நம்புகிறேன்..

294 ஆம் பக்கத்திலிருந்து..


"எத்தன நாளைக்கு சோதிப்பியோ சோதிச்சுக்க சாமி... …

நழுவும் சந்தர்ப்பங்கள்.

அனேக சமயங்களில் பேருந்து நிறுத்தங்களில் நாம் எதிர்பார்த்துக் கிடக்கிற பேருந்து மாத்திரம் சொல்லி வைத்தாற்போல வருவது காணோம்..
 நின்று நின்று மண்டை காய்ந்து நடை கட்டலாம் என்று முடிவெடுக்கையில் அதே நிறுத்தத்திற்கு ஒரு நல்ல பிகர் வந்து நிற்கிறது ..
அப்பாடா என்று பெருமூச்சு விட்டு ஆசுவாசப்படுகையில், வேக வேகமாக வந்து தொலைகிறது சற்று முன்னர் நாம் எதிர்பார்த்த பேருந்து...
ஆனால் அந்த பிகர் நிற்பது மற்றொரு பஸ்ஸுக்காக.. நமக்கென்று வந்த பஸ்ஸில் ஏறச்சொல்லி முட்டாள்தனமாக நம்  கண்கள் பணிக்கின்றன... ஐயோ.
ஓர் கேலிப் புன்னகை செய்கிறாள் அவள்...அதனை காதல் என்று விவஸ்தை இல்லாமல் கற்பனை செய்து அவஸ்தை கொள்கிறது நம் மனது.
-காதலிப்பாள் என்கிற உத்தரவாதம் இருக்குமாயின், நிச்சயம் இறங்கி அவளது பேருந்தில் பயணிக்க ஆட்சேபணை என்ன?
"எங்கடா வெளிய போன மகனைக் காணோமே?" என்று அம்மா தவிப்பதோ, "இதென்னடா வெளிய போன புருஷனைக் காணோம்" என்று பொண்டாட்டி பயப்பதோ பொருட்டற்ற விஷயங்களாகி விடாதோ அவள் நம்மை வரவேற்கையில்??
சபலங்களினின்று மீள்வதென்பது விழித்துக் கொண்டே காண்கிற கனா...
சபலங்கலினுள் சரிந்து புதையுண்டு மூர்ச்…

நடைமுறை விபரீதங்கள்..

ஆடி வெள்ளிகளுக்கு அமோக கூட்டம் மொய்த்தன கோவில்களில்... அதுவும் பிரத்யேகமாக அம்மன் கோவில்களில்... மாரியம்மன் கோவில்கள் , பத்ரகாளியம்மன் கோவிலகள் , இத்யாதி இத்யாதி அம்மன்கள்..

புடை சூழ்கிற பெண்களை தரிசிக்க புடை சூழ்கிற ஆண்கள்... அனேக பெண்கள் கற்சிலை அம்மன்களை தரிசிக்கக் குழுமுகையில் , ஆண்களோ நடமாடும் அம்மன்களை தரிசிக்க திரள்கிறார்கள்..

எங்கெங்கிலும் நிகழ்கிற யதார்த்தம் இதுவே என்ற போதிலும் ... என்னவோ ஆண்கள் இனமும் ஆடி வெள்ளி அம்மன்கள் மீது பிரம்மாத அக்கறை செலுத்துவது போன்ற பாவ்லா காட்டினால், அதை நம்புவது அப்பாவி மக்கள் மட்டுமே.

நான் ஓர் ஆணாக இருந்து கொண்டு ஆண்கள் மீது இப்படி ஓர் சாடல் நிகழ்த்துவது நியாயமற்ற செயல் என்றும், இது மிக வன்மையாகக் கண்டிக்கத் தக்கது என்றும் கூக்குரல் எழுப்புகிறவர்கள் வேண்டுமானால் உண்மையான பக்தி சிரத்தை உள்ள ஆண்கள் என்று சான்றிதழ் வழங்க முடியும்... இதனை ஆமென்று மெளனமாக ஆமோதித்து நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்துக் கொள்கிற சபல மனிதர்களை எனது மனக்கண் முன்பு நான் அனுமானித்துக் கொள்கிறேன்... அவர்கள் நிச்சயம் எனது கருத்துக்களுக்கு எவ்வித ஆட்சேபனைகளும் தரப் போவதில்லை என்பதை எ…

மதுபானக் கடை (திரைப்பட விமரிசனம் )

மதுபானக் கடை படம் பார்த்தேன்..
நிஜமாகவே ஓர் கச்சடா ஒயின் ஷாப்புக்குள் நுழைந்த ஓர் அசூயை நிரம்பிய சூழலை உருவாக்கிய செட்டிங் போட்டவருக்கு ஓர் பெரிய பாராட்டு...

அங்கே வந்து அன்றாடம் குடிக்கிற குடிகாரப் பயல்கள் ஆகட்டும், குடித்துவிட்டு அவர்கள் செய்கிற ரகளைகள் ஆகட்டும், மிக யதார்த்தமாக நகர்த்தி அசத்தி இருக்கிற திரைக்கதைக்கு ஒரு குவாட்டர் .. இல்லை இல்லை.. ஒரு புல்லே வாங்கித் தரலாம்..

அந்த மாமூல் ரகளை செய்கிறவர்களை விரட்டியடிப்பதும், அவர்களது லூட்டியை சலித்துக் கொள்வதும் கூட நகைச்சுவை இழையோடும் விதமாக அமைந்துள்ளது...

அந்த மதுபானக் கடைக்கு ஓர் முதலாளி , கஸ்டமர்களுக்கு சப்ளை செய்கிற டாஸ்மாக் தொழிலாளிகள், எல்லாருமே நடிக்கவில்லை.., மாறாக இயல்பாக வாழ்ந்திருக்கிறார்கள் அந்தப் பாத்திரங்களாகவே... காமெரா இவர்களுக்கெல்லாம் தெரியாமல் இவர்களை சுட்டுத் தள்ளியது போல யதார்த்தம் தாண்டவமாடுகிறது படம் நெடுகிலும்... ஒ(ளி )லிப்பதிவின் யதார்த்தங்கள் கூட அதே கரகாட்டம் ஆடியுள்ளதெனில் மிகையன்று... இவ்வளவு யதார்த்தங்களோடு இசையும் சேர்ந்து கொள்கிறது..

இப்படி ஓர் நாற்றவெளி, கதையின் மையமாயிருக்கையில் ... வாசமானதொரு காத…

ஆகஸ்ட் பதினஞ்சு..

சுதந்திர தின வாழ்த்துக்கள் பரிமாறிக் கொள்ளப் பட்டன.. மின்னஞ்சல்களில்

எனக்கதில் உடன்பாடு உள்ளதெனிலும் ஓர் வகை ஆதங்கமும் உண்டு அதனை வெளிப்படுத்தும் விதமாக நான் கொஞ்சம் நீண்டு ஓர் அஞ்சல் அனுப்ப நேர்ந்தது அதனை எனது  பிளாகிலும் வெளியிட விரும்புகிறேன்


.வாழ்த்துக்கள் பரிமாறி பிரத்யேகமாக சுதந்திரத்தை யாரும் இங்கே அனுபவிப்பது போல தெரியவில்லை... தீபாவளி போலவோ பொங்கல் போலவோ ஒரே நாள் கொண்டாட்டமாக இங்கே சுதந்திரம் இல்லை.. இது அன்றாடம் நிகழ்கிற பேரின்பமாக நம்மில் படிந்துள்ளது... எத்தனை பேர் இந்தப் புனிதமான விலைமதிப்பற்ற சுதந்திரத்தை பிரயோகிக்கிறார்கள், மற்றும் துஷ்ப்ரயோகிக்கிறார்கள் என்பதே இங்கே கவனிக்கப் படவேண்டிய, தவறுகள் காண்பின் கண்டிக்கப் படவேண்டிய விஷயங்கள் ஆகும்... 
பொது இடங்களில் வெற்றிலை சிகப்பெச்சிலைத் துப்புகிற, நினைத்த இடங்களிலும் குப்பை கொட்டுகிற, காறித் துப்புகிற, சளியை மூக்கிலிருந்து பருச்சென்று சிந்துகிற, திடீரென்று பேருந்து ஜன்னலில் தலையை நீட்டி வாந்தி எடுக்கிற, வெட்டவெளியில் மலஜலம் கழிக்கிற, .. இன்னும் இப்படி இத்யாதி துஷ்ப்ரயோக சுதந்திரங்களை நாமெல்லாம் விரும்பாவிட்டாலும் அன்றாடம் அ…

பாப்பாவின் குறும்பு

பாப்பாவின் குறும்பு
எனக்கும் மனைவிக்கும்
ரத்தக் கொதிப்பேற்றும்..
முதுகில்அறைந்து விடுவதும்
கால்களுக்குக் கீழே
நறுக்கென்று கிள்ளி
விடுவதும் எங்கள்
தண்டனை முறைகள்...

முதுகில் என் மனைவி
அறைகையில்
அவளை நான் கண்டிக்கிற
தருணங்களும்
கால்களுக்குக் கீழே
நான் கிள்ளுகையில்
மனைவி என்னைக்
கண்டிக்கிற தருணங்களும்
வாய்ப்பதுண்டு...

அவள் அறைவதும்
நான் கிள்ளுவதும்
பரஸ்பரம் ஆட்சேபங்கள்
எதுவுமற்று கூட
அவ்வப்போது நிகழும்..
ரகளையின் சூடு
பாப்பாவிடம் அப்படி
இருக்கும்...

பிந்தைய தருணமொன்றில்
எங்கள் இருவராலும்
கொஞ்சப் படுவாள்..
எங்கள் முத்தங்களில்
ஈரமாகி கசங்கிப் போவாள்...

தீவிர ரகளையில்
இருவரிடமும்
தாக்குதலுக்குட்பட்டு ..
அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்து
அப்படியே தூங்கிப்
போகிற போது மட்டுமே
நாங்களிருவரும்
அதிகம் கலங்கிப்
போக நேர்கிறது..
ஒவ்வொரு தருவாயிலும் ...!!
!

நான் ஈ படவிமரிசனம்

நான் ஈ படம் பார்க்க நேர்ந்தது... இப்படி ஓர் தத்ரூபமான படத்தை இதுவரை தமிழில் நான் பார்த்ததில்லை..
இந்தப் படத்தின் கதை இன்னதென்று ஒருவரிடம் கேட்டு, அதை அவரும் உங்களிடம் சொல்லும் பட்சத்தில்... திரை அரங்கு சென்று பார்க்கிற எண்ணம் சுலபத்தில் வராது.. . நாம் பாட்டுக்கு அப்படியே ரிலாக்ஸ் ஆக போய் உட்கார்ந்து பார்ப்போமேயானால் ... நிச்சயம் சந்தர்ப்பம் வாய்த்தால் மற்றொரு முறை சென்று பார்க்கலாம் என்று அவா ஏற்படுத்துகிற ஓர் படம் இது என்றால் மிகை அன்று..
திரைக்கதையும் வசனங்களும் இம்புட்டு அறிவுப்பூர்வமான நக்கலாக இருக்கிறதே என்று வியந்தால்... அதன் உபயம் அண்ணன் கிரேசி மோகன்...  அதுபோக, படத்தின் பின்னணி இசை பின்னி எடுத்துவிட்டார் எம்.எம்.கீரவாணி.. பாடல்கள் எதுவும் மனசில் ஒட்டவில்லை என்ற போதிலும் பின்னணி இசை பிழிந்தெடுத்து விட்டார்..
இந்தக் கதைக்கான மூலம் என்னவாகவும் இருக்கட்டும்..தைரியமாக புகுந்து விளையாடி இருக்கிற இந்த லாவகத்தைப் பார்த்தால், இதுவரை நம்ம பாலசந்தரோ சங்கரோ கமல்ஹாசனோ கூட கையாளவில்லை இப்படி ஓர் குதூகல கும்மாளத்தை என்றே சொல்லவேண்டும்... 
கதாநாயகனை கால்வாசி மட்டும் நடிக்கவைத்து விட்டு முக்கா…

உங்களுக்கும் இப்படி எல்லாம் தோன்றுமா?

நூறு கமெண்ட்ஸ் வந்துவிட்டதே பரவாயில்லையே என்று வியந்து அந்த நபருடைய கமெண்ட்ஸ் column த்தைப் பார்த்தால் நூற்றுக்கு எண்பத்தாறு கமெண்ட்ஸ் அந்த நபரே பிதற்றியிருப்பார்... பார்க்கவே இசி மிதித்த உணர்வை மனசுள் பரப்பும்... இது என்ன மானம்கெட்ட தனம் என்று அரற்றும்... ஆனால் இப்போது எனக்கே அது நிகழ்ந்தது போல ஓர் அசூயைக் கிளர்கிறது... ஆம்.., ஓர் சிறு கவிதைக்கு பிரசுரமாகி இருக்கிற எட்டுக் கமென்ட்டில் என்னுடையதே மூன்று நான்கு இருக்கிறது..., வெறுமனே நன்றி நவிலல் கமெண்டில் சேர்ந்து விடுகிறது... ஆனால் நம்மை மனதாரப் பாராட்டிய ஒரு மனிதனுக்கு நன்றி தெரிவிக்கிற ஓர் சாதாரண தன்மை கூட இல்லை என்றால் பிளாக் எல்லாம் எதற்கு எழுதணும் என்கிற கேள்வி மனசுள்...

புகழ் எனக்கு இஷ்டம் எனிலும் , அது குப்பை போல குவிய வேண்டுமென்கிற பேராசை இல்லை... ரெண்டொருவர் என்னை அங்கீகரிக்கிற சந்தோஷமே அலாதி எனக்கு... மற்றொன்றையும் தெரிவிக்க விரும்புகிறேன்... இந்தக் காலப் பெற்றோர் தங்கள் குழந்தைகளின் மீதாக வைத்துள்ள அளவு கடந்த நம்பிக்கைகளும், தங்கள் வாரிசுகள் பல துறைகளில் பிரம்மாதமாக, பிரம்மாண்டமாக ஜொலிக்க வேண்டுமென்கிற பேரவா பரவலாக இன்று எல…