Skip to main content

Posts

Showing posts from October, 2011

மழைக்கால ஞாபகங்கள்..

மழையின் ருசியில்
மயங்கியது நாக்கு...                              ... சின்னத் தூறலில் நனைவதற்குக் கூடத் தடை விதித்த  பால்ய காலங்கள் மலரும் நினைவுகளாய் இப்போது நனைந்துகொண்டே...!
ஒவ்வொரு மழையிலும் ஓடிப்போய் நனையவே  என் ரசனைகள் பருத்திருந்தன... ஆனால் தடை விதிப்பதைக் கடமையாயும் கெளரவமாயும் கருத்தாய்க் கொண்டிருந்தனர் பெற்றோரும் மற்றோரும்...!
சிணுங்கிக்கொண்டே விலகி நிற்பேன்.. போகப்போக என் அடம்  அவர்களுக்கு பெரிய இம்சையாகவே, குடைகொடுத்து இறக்கிவிடுவர் மழையில் என்னை.. என் குடையை  கொஞ்சம் மட்டும் நனைய விட்டு  முழுதுமாக நான் நனைந்து...மேற்கொண்டு குடை  நனையாமல்  பார்த்துக் கொள்வேன்...!!
மழையில் நனைகிற என் திமிரை எவராலும் எப்போதும் அடக்கவே முடிந்ததில்லை...
மழை வருகிற முஸ்தீபில் வானம் பூச்சாண்டி காட்டுகிற போதெல்லாம் , மக்கள் ஏன் அப்படி துரிதம் காட்டுகிறார்களோ  என்று எரிச்சல் வரும் எனக்கு...
இத்தனை ஜாக்கிரதை காட்டுகிற மக்கள் சளி காய்ச்சல் என்று அடுத்த நாள் ஆஸ்பத்திரியில் குவிகிறார்கள்...
இத்தனை கிழிக்கிறவன் என் மகள் நனைகையில் பதறாமலா இருக்க முடிகிறது? அவசரமாகக் கைக்குட்டை எடுத்து அந்த சின்ன மண்டையைத்  துவட்டி விடாமலா இருக்க முடிகிறது??...

மானக்கேடு...

இன்னும் இரண்டு  அல்லது மூன்று மாதங்கள்  கால்களுக்கு வரக்கூடும்  என்கிற தகுதியில்  என் கால் செருப்புகள்  உள்ள நிலையில்... மற்றொரு புதுஜோடி செருப்புக்கு அவசியமும் அவசரமும் என்ன என்கிற கேள்வி என் மனைவியினிடத்து...
கண்காட்சி ஸ்டாலில் மிகத் தரமானதென்று உத்தரவாதமாகக் கூவியதைத் தொடர்ந்து அலைமோதிய  கூட்டத்தில் நானும்  மயங்க நேர்ந்ததை விளக்கும் பொறுமையற்று -- "வாங்கியாச்சு , விடு" என்று மட்டும் சொன்னேன்...
ஒரு வருடம் வரக்கூடும் என்று நம்பி ஒன்றரை வருடம் வரை வந்த ஒரு ஜோடி செருப்பு  ஒரு அவசர நடையில் அறுபட்டு தெருவோரம் ஓரங்கட்ட வேண்டிய சூழ்நிலை ஏற்பட்டது  சில வருடங்கள் முன்னர்... --பிற்பாடு பொருளாதார பலவீனமோ அல்லது அந்த செருப்பை இழந்த வேதனையோ... மேற்கொண்டு சில மாதங்கள் வெறுங்காலோடு தான் திரிந்து வந்தேன்... 
அப்போதெல்லாம் என்  செருப்பில்லாத கால்கள் குறித்த எந்தப் பிரக்ஞையும் அற்றிருந்த  என் மனைவி  இன்று எனது முன்ஜாக்கிரதையை கேவலப்படுத்துகிறாள் ..!!
அவளிடமுள்ள  ஐந்து ஜோடி செருப்புகளில் எதைத் தேர்ந்தெடுப்பது என்கிற அவளது குழப்பங்களை மட்டும் ரகசியமாய் அன்றாடம் ரசித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் மானங்கெட்டுப் போய்...!!!
சுந்தரவடிவேலு..�����������…

பகிரங்க ரகசியம் ....

--
எல்லா கூட்ட நெரிசல்களிலும் எல்லா ஆண்களும்  "தன் முழங்கைகளை பெண்கள் மீது யதார்த்தமாக ஸ்பரிசிப்பது எங்கனம்?" என்று ஒரு புத்தகம் போடுமளவு விஷயங்கள் வைத்திருந்தனர்...
--அதே யதார்த்தங்களுக்கு பெண்களும் உடந்தை போல பரஸ்பரம் ஸ்பரிசங்கள் நிகழ்ந்தன..!
கணவன் மார்களோடு வந்த சில பெண்கள் முறைப்பதாக நடிக்க வேண்டியாயிற்று... மனைவிகளோடு வந்த சில ஆண்கள் மனைவிக்குப் பின்னாடி நடந்து  உரச வேண்டியாயிற்று...!!
தனித்து வந்த இரு பாலருக்கும் உரசுவதென்பது  பதற்றமற்ற சுதந்திர நிகழ்வாயிருந்தது..!!
உடன்பாடோடு தனிமையில் தழுவிக் கொள்வதற்கான  நிகரில்லை என்றாலுமே கூட "யதார்த்தம் போன்ற உரசல்களுக்கு" என்று ஓர் பிரத்யேகமான ரசாயனம் எல்லோரிலும் சற்று  வீரியமாகவே வியாபித்துள்ளது தான்..
உணர்வுகள் நிமித்தமாய் புலன்களுள் புடைத்தெழும் நெருப்பானது வேள்வி ஜ்வாலைகளுக்கு சற்றும் குறைந்ததன்று...!!!
சுந்தரவடிவேலு..

கனிமொழி...

நான் எந்தக் கட்சிக்காரனும் அல்ல... என் சிறு மனிதாபிமானம் மட்டுமே இதனை எழுதத் தூண்டிற்று...
மகளின் கைகள் கம்பித்திரி பற்றி இருக்க.... எரிகிற தீபத்தில் அதன் முனையைக் காண்பிக்க.. சற்று நேரத்தில் பூக்க இருக்கிற தீப்பொறி குறித்த மகிழ்ச்சியைக் காட்டிலும், அதன் நிமித்தமாக -- அந்த மகளின் முகத்தில் பூக்கும் சந்தோஷத் தீப்பொறியில் குதூகலித்த அந்த தீபாவளிகள்...!!
இன்று-- அதே மகள் கம்பிகளைக் கைப்பற்றி இருக்க.. துக்கத்தீப்பொறி தந்தையின் நெஞ்சுக்குள்...!! கொப்பளித்துக் கசிந்த அந்தக் கண்ணீர்ச் சூட்டில் கன்னங்கள் வெந்தன...!!

நிரந்தரம் என்கிற தற்காலிகம்..

உடலுக்கு நோயென்று ஏதேனும் வருகையில்.... "பற்றற்ற தன்மை" மீதாக ஓர் தனித்துவமான பற்று வந்து விடுகிறது நமக்கு... இது சற்று வினோதமே..!!
ஆரோக்யமான தருவாய்களில் அல்லாத ஓர் வெறுமையுணர்வு.. பீதி கலவையான ஓர் ஆழ்ந்த அமைதி... நோயில்..! வாழ்வின் அடர்த்தி நைந்து.., அறுபடக் காத்திருக்கிற உத்தரவாதமில்லாத வீணைத்தந்தியின் சாயலில்...
தற்காலிகமான ஆரோக்யமே கூட நிரந்தரமென்பதான ஓர் மாயத் தோற்றத்தை நம் எல்லோரின் வசமும் ஏற்படுத்தி விடுகிறது..!!
நிரந்தரமாகி விடுகிற சில நோய்களுமே கூட தற்காலிகமானது என்பது போல,  மிகத் துரிதமாக குணமாகி விடுகிற பாவனையிலேயே மரணம் வரையிலுமாக சமாளித்து வந்து விடுகிறது நம்முடன்..!!!
பணம் சம்பாதிக்கிற ... பொருளீட்டுகிற.. நமது வினய வியாக்யானங்களும் ... சம்பாதிக்கவே  தடுமாறுகிற நமது பலவீனங்களும்-- மரணத்தின் முன்னிலையில்  எவ்விதத் தகுதியுமற்றவைகளாகி விடுகின்றன...!!

கடவுளும் மனிதர்களும்...{நய்யாண்டி}

நம் நிலை குறித்து சந்தோஷப்படுகையிலும் சரி, வேதனைப் படுகையிலும் சரி.. சுலபத்தில் கடவுளைக் காரணம் காட்டி விடுகிற போக்கு நம்மில் பலருக்கும் உண்டு... சந்தோஷப் படுகையிலும் கூட சற்று மறந்து விடுவோம்.. ஏதேனும் சங்கடம் வருகிறபோது மாத்திரம் உடனடியாகக் குற்றவாளிக்கூண்டில் நாம் நிறுத்த முயல்வது கடவுளைத் தான்... செல்லாத பத்து ரூபாய் கொடுத்து பேருந்தில் பயணிக்க முடியாது.., சினிமா பார்க்கமுடியாது, டீ கடையில் டீ குடிக்க முடியாது... இங்கெல்லாம் அந்தப் பத்து ரூபாய்க்கு இத்தனைப் பிரச்சினை இருக்கையில்.... பூசாரி காண்பிக்கிற தட்டில் போடவோ , கோயில் உண்டியலில் காணிக்கையாக செலுத்தவோ சாமி எந்தத் தடையும் போடுவதில்லை... 

--இப்படியாக கடவுளாகப்பட்டவர், எது நாம் செய்தாலும் பொறுத்துப் போகிறவராக இருக்கிற காரணமாக ... நமது பிரச்சினைக்கும் இவரே காரணம் என்று அவர் மீது குண்டு போடுபவராக நாம் இருக்கிறோம்..
வாய் திறந்து பேசுபவராக கடவுள் இருக்கும் பட்சத்தில், நாம் செய்கிற அக்கிரமங்களுக்கு நின்று கொள்ளாமல் அரசன் போல அன்றே கொன்று விடுவாரென்றே அனுமானிக்கிறேன்.. என்னா கொடும சார் இது? என்பது போல, சினிமாவுக்கு செல்கையில் டிக்கட் கிடை…

இன்று வந்ததும் அதே நிலா?? SHORT STORY....

இரண்டாமாண்டு கல்லூரி சென்று கொண்டிருக்கிற எனது மகளின் தோழி, என்னை காதல் வசப்படுத்திய விபரீதத்தை நான் எனது டைரியில் எழுதுவதைக் கூடத் தவிர்க்க வேண்டியாயிற்று...


"அங்கிள்" என்று வெள்ளந்தியாக என்னிடம் பேசுகிற, அப்பா ஸ்தானத்தில் என்னை நிறுத்திப் பார்க்கிற அந்த என் மகள் போன்ற பெண்ணிடத்து என் பொருந்தா காதல் மீது எனக்கே ஓர் தாங்கொணா அசூயை...
குற்ற உணர்வோடு சரிவர சாப்பிடக்கூட பிடிபடாமல் அலுவல் கிளம்புகிறேன்... என் நடவடிக்கையின் மாறுதல்களை சுலபத்தில் அடையாளம் கண்டு கேள்வியாகப் பார்க்கிற என் மனைவியின் முகம் ஓர் அவஸ்தை என்றால், என் தன்மை குறித்த எவ்வித சந்தேகங்களும் அற்ற என் மகள் சுபா முகமாகட்டும், அந்தத் தோழிப் பெண் கவிதா வாகட்டும்... பேரவஸ்தை எனக்கு...!!
இவ்வித சூழல்களோடு டிவி நாடகமோ, சினிமாவோ வேண்டுமானால் சுவாரஸ்யத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருக்கலாம், ஆனால் உண்மையாக எனக்கே நடக்கிறதென்றால், .. எங்கே போய் கொட்டித் தீர்க்க?
சில விஷயங்கள் ஓர் பிரத்யேகமான பின்புலத்தோடு தான் நடக்கிற சாத்தியம் கொண்டுள்ளன... இந்த விஷயமும் அப்படி ஓர் பின்புலத்தோடு தான் நிகழ்கிறது என்கிற உள்ளுணர்வொன்று என்னுள் கிளர்ந்…

எங்கேயும் எப்போதும் .. {பட விமரிசன முயற்சி}

உண்மை சம்பவம் கூட இவ்வளவு வேதனைகளும் கோரங்களும் நிரம்பி இருக்குமா என்பது சந்தேகமே... ஆனால் திரைக்காக மெனக்கெட்டு , அதனைப் பார்க்கிற ரசிகர்கள் எல்லாரையுமே சிறிது நேரம் திகைக்கவும் வேதனைப்படவும் வைத்து விட்டார் டைரக்டர்... இது அவருக்கும் அவரது திரைக்கதைக்கும் மிகப்பெரிய வெற்றி என்ற போதிலும், ஓர் தாங்கொணா சோகத்தை இப்படித் தத்ரூபப்படுத்துகிற முயற்சி வேண்டாமென்றே தோன்றுகிறது.....
இன்னும் விமானத்திலும் சொகுசுக் கப்பல்களிலும் பயணம் மேற்கொண்டு மாபெரும் விபத்துக்களுக்கு உள்ளாகி மரணிப்பவர்களை யோசிப்போமேயானால் இந்த உலக வாழ்க்கை அற்ப புல்லைக் காட்டிலும் கேவலமாகப் புரிபடத் துவங்கி விடும்.... தியான முறைகளும் யோகா முறைகளும் இம்மாதிரியான பற்றற்ற தன்மைகளை ஊக்குவிப்பதில் தான் பிரயத்தனங்கள் மேற்கொள்கின்றன... ஆனால் இம்மாதிரி எந்த விபரீதங்களும் நிகழாமலே அம்மாதிரியான பற்றற்ற தன்மைகளுள் பயணிப்பதற்கான தளங்களை அமைத்துத் தருகின்றன...
ஆனால் இயல்பில் ஒரு மனிதன் இவ்வித கோர சம்பவத்திற்கு பிற்பாடே வாழ்க்கை மீதான நம்பிக்கைகளையும் பிடிப்பையும் இழக்க நேர்கிறது...அதுவும் கூட, சில வாரங்களோ மாதங்களோ...மீறினால் சில வருடங்கள…

வெப்பம்...

என் அந்தரங்க டைரி வீட்டில் அங்கும் இங்குமாக எறிந்தபடி தான் கிடக்கிறது...
என் டீன் வயது சபலங்கள் துவங்கி, ஓர் பிராயத்தில் நான் காதல்வசப்பட்டது, என் காதல் வெற்றிபெற்றது பிற்பாடு தோல்வியுற்றது, இன்னபிற எனது சேஷ்டைகள் அனைத்தும் அடங்கிய அந்த டைரியை நானே மறுபடி வாசிக்க பயப்படுவேன், மற்றும் சங்கடப்படுவேன்...
மலரும் நினைவுகளில் உழல அவ்வப்போது அவா பிறக்குமேயானாலும் அந்த டைரி தவிர்த்து பிறவற்றில் லயிக்கவே முனைவேன்...!!
அப்படியான அந்த டைரியை மாற்று நபர் படிக்க நேர்கையில் அதன் நிமித்தமான எனது தர்மசங்கடங்கள் சொல்லி மாளாது.. பல முறைகள் அதனை எனது பெட்டியில்  அடைப்பதற்கான திட்டம் வரும்.. ஆனால் ஏனோ அது நடைமுறை சாத்யப் படாத விதமாகவே முடிந்து போகும்..
சில விஷயங்கள்  சுலபத்தில் தீர்வு காண்பவை.., ஆனால் ஒருவித சோபை யின்மையால் அது நிறைவேறாத ,  நிறைவேறும் வாய்ப்பே அற்றதாக நிலைபெற்றுவிடுகிற தன்மை ஆச்சர்யமானது..
அப்படித்தான் அந்த எனது டைரி, மனைவி கண்ணிலும் வீட்டிற்கு வருகிற நபர்கள் கண்ணிலும் ஊசலாடிக்கொண்டே இருப்பது, எனக்குள் ஓர் வகை அச்சத்தை உண்டு பண்ணிக்கொண்டே  இருக்கிறது...
ஒரு நாள் தீவிர முடிவெடுத்து எறிந்து கிடக்கிற அந்த  டைரியை எரித்துவிடுவதே உசிதம் என…