Skip to main content

Posts

Showing posts from August, 2014

கதை திரைக்கதை வசனம் இயக்கம்.. ... [RADHAKRISHNAN.பார்த்திபன்]

எந்த ஸைடில் இருந்தும் பாஸிடிவாக ரிசல்ட் வரவில்லை என்பதால் அஞ்சான் படத்தை தவிர்த்து .... விகடனில் 45 மதிப்பெண் பெற்றதைக் கண்டு பார்த்திபன் படத்துக்கு சென்று வந்தேன்..

கிட்டத்தட்ட பாலச்சந்தரின் பட அமைப்போடு திரைக்கதை அமைத்து அதே வித காட்சி அமைப்புகளுக்கு ஜிகினா ஒட்டியது போன்று ஒரு தன்மையை இவரது இந்தப் படம் எனக்கு உணர்த்தியது.. இதே வகையறா உணர்வு வேறு எவருக்கேனும் வந்தால் எனக்கொரு கம்பெனி கிடைக்கும்.. ஆனால் அப்படி எவரும் அபிப்ராயப் பட்டதாக எனக்குத் தோன்றவில்லை.

சும்மா ஜாலியா எழுதி இருக்கேன்.. நத்திங் சீரியஸ் மாமு...

எதாச்சும் பறவையோ மிருகமோ "மனுஷனா பொறந்திருந்தா பரவாயில்லே" என்று கவலைப் பட்டிருக்க வாய்ப்பே இருந்திருக்காது என்று ஒரு மனுஷனாக இருந்து ஊகிக்க முடிகிற என்னால், 'இந்த மானங்கெட்ட மனுஷப் பொறப்பே ஆகாதப்பா' என்கிற அனுமானத்தில் அன்றாடம் உழல்கிற பல மனிதர்கள் உண்டென்கிற விஷயம் எனக்கு மட்டுமல்ல, இந்த மனுஷனா பொறப்பெடுத்த 90 சதவிகித மனுஷங்களுக்கு வந்திருக்கும்னு சுலபமா நெனச்சுட முடியுது..

எது எப்டியோ பொறந்தாச்சு.. சாகற வரைக்கும் வாழ்ந்தாகணும் .. தற்கொலையே செஞ்சுக்க நெனச்சாலும் அதையும் கடந்து பொண்டாட்டி புருஷன் புள்ளைங்களுக்காக யாரா இருந்தாலும் பொழப்போட்டியாகணும் ..
இதையெல்லாம் தாண்டி "பொறந்தது எவ்ளோ நல்லதா போச்சுடா சாமி.. !" என்று புளகாங்கிதம் அடைகிற ஒரு தருவாய் வராமத் தான் போயிடுமா என்ன?

கண்டனம்??

நமது பலவீனங்களையும் குற்ற உணர்வுகளையும் யதார்த்தமாக "இடுகையில்" இடுகையில் அவைகளை சிலர் ஹாஸ்யமாகவும் ஏளனமாகவும் உணர வாய்ப்பாகி விடுவதை நான் உணருகிறேன்.. 

சிலர் மட்டுமே அதன் வலிகளை , அந்த யதார்த்தங்களில் உள்ள சத்தியங்களை உணர்ந்து சிலிர்க்கிறார்களே அன்றி எல்லாரும் அல்ல.. 

எழுதுகிற எவரும் தனக்கு நேர்ந்த விஷயங்களை தன்னிலைப் படுத்தி எழுதினாலும் அது அவர்களுக்கு மாத்திரமே அன்று.. , எல்லாரையும் எல்லாரது உணர்வுகளையும் தன்னில் இழுத்துக் கொணர்ந்து சேர்த்து தனக்கே தனக்கு நேர்ந்த தொனியில் அபஸ்வரமாக முணகிப் பார்ப்பர் ... 

"என்னடா இவன் இவ்வளவு லஜ்ஜை இல்லாமல் பேடி போன்று இப்படி எல்லாம் பிதற்றுகிறானே !!" என்று அலட்டலாக வெறுப்பாக எரிச்சலாக உணர்வர்.. ஒருக்கால் அவர்களுக்கு அவ்வித அனுபவங்கள் இன்னும் வாழ்வில் நிகழாமல் இருந்திருக்கலாம்.. அல்லது, நிகழ்ந்தும் கூட அது தனக்கு சம்பந்தப் படாத தெனாவெட்டில் அந்தக் கருத்தினை ஆமோதிப்பதை கௌரவப் பிரச்சினை ஆக்கி பீலா விடலாம்.. 

ஆனால், அவ்விதம் நானிடுகிற சில இடுகைகள் சிலருக்குத் தொக்காக புரிபட்டுவிட்டதோ என்று தோன்றுமளவு நடக்க முனைவதாக எனக்குள் ஒரு அனுமானம்…

சுதந்திரம் ??

லஞ்சலாவண்யம் முழுதுமாக ஒழிந்தாலே ஒழிய இந்திய சுதந்திரம் அர்த்தமுள்ளதாக இருக்கமுடியும்..
சுதந்திரம் பெற்று 67 ஆண்டுகள் நிறைவடைந்தும் கூட .. இந்த லஞ்சத்திலே, சுற்றுப்புற சுகாதாரத்தில் பின்தங்கி இருப்பதிலே, சொந்த நாட்டிற்குள்ளேயே நதிநீர் பங்கீடு தொடர்பான சர்ச்சையிலே, மொழியை மையப் படுத்தி  அரசியல் நடத்துவதிலே, என்று இன்னும் இன்னும் குறைபாடுள்ள பட்டியல்கள் நீண்ட வண்ணமே உள்ள நமது நாட்டில் சுதந்திரக் கொண்டாட்டம் என்பது சும்மா பட்டம் விடுகிற விழா போன்று தான் மனசுக்குத் தோன்றுகிறது...
இன்னும் சில நற்பண்புகளை நம்வசப் படுத்திய பிற்பாடு சற்று தாமதமாகக் கூட சுதந்திரம் கிடைத்திருக்கலாமே என்று தோன்றுவது பலரது கண்டனத்துக்கு உரிய அனுமானம் எனிலும், உங்களுக்கே யோசித்துப் பார்க்கையில் அதன் நியாயம் புரிபடக் கூடும் என்பதே எமது அனுமானம்.. 

மழைச் சாரல் அடிக்கிறதோ என்று வானம் அண்ணாந்து பார்த்தால், வானம் தெளிவான நீலத்தில் தகதகக்கிறது.. 
சற்று கண்களை சுழற்றிப் பார்க்கையில் பேருந்துக்குள் ஜன்னலோரத்தில் உட்கார்ந்திருக்கிற ஒரு பனாதியோ, நமக்கு முன்னர் வண்டியில் கடந்து போகிற ஒரு பீடையோ உமிழ்ந்து சென்ற எச்சில் தான் அது எ…

கறிப்பசி...

எந்தக் கருப்பராயனும் 
கட்டளையிடவில்லை 
ஆட்டுக் கிடாயை 
வெட்டச் சொல்லி.. 

உன் குவார்ட்டர் 
அடித்த வாயும் வயிறும் 
தான் கேட்கிறது.. 

மழுங்கிய அரிவாளை 
கருப்பன் கைகளில் 
செருகி விட்டு .. 
ஆட்டுத் தலை வெட்ட 
உன் அரிவாள் 
சாணை பிடிக்கப் படுகிறது.. 

தண்ணியை முகத்தில் 
அடித்தும் கூட சிலிர்க்காத 
ஆடு கண்டு என் அப்பத்தா 
கதறுகிறாள்.. 
"ஐயோ .. சாமி குத்தம் 
ஏதோ நடந்துடிச்சோ?"
என்று சொல்லி.. 

பிற்பாடு சிலிர்த்து 
ஆடு வெட்டப் படுகையில் 
அவளது பூரிப்பும் 
புன்னகையும் ... 
அவள் தலை எடுக்க 
வேண்டும் போல 
ரௌத்ரம் எனக்கு.. !!

"கருமாந்திரம் புடிச்ச 
சரக்கு போல இருக்கு.. 
மப்பே சரியா ஏறலை.. "
என்று எலும்பை 
உறிஞ்சி ஈரலைச் 
சுவைக்கிறான் 
கோவில் பூசாரி.. ! 

ஜிகர்தண்டா...

ஜிகர்தண்டா பார்த்து மிக வியந்தேன்.. தமிழில் இப்படி ஒரு வித்யாசமான கதைக் களமா என்று.. வாவ்.. !!
இன்னா ஒரு வழுக்கல் மாதிரியான ஸ்க்ரீன் ப்ளே.. அப்டியே ஐஸ்க்ரீம் நாக்குல நழுவி, தொண்டைக்குப் போயி, தொண்டையில இருந்து வயிற்றுக்கு சில்லுன்னு இறங்கும் பாருங்க..அப்டி ஒரு அலாதி வழுக்கல். 
படத்தோட மெயின் ஹீரோவே அந்த வில்லனா வரும் சிம்ஹா தான்.. 
ஹீரோ சித்தார்த் தைக் காட்டிலும் அவரது நண்பராக வருகிற அந்த நபர் சோபிக்கிறார்.. ஹீரோயின் லக்ஷ்மி ராயைக் காட்டிலும் அவரது அம்மா அம்பிகாவின் துக்கிரித் தனம் ரசிக்கும் விதமாக இருக்கிறது.. 
சந்தோஷ்ணாரயான் இசையில் பின்னணிக்கு இருக்கிற பலம், பாடல்களில் மிஸ்ஸிங்.. 
லக்ஷணமான ஒளிப்பதிவு .. கச்சிதமான எடிட்டிங்.. இப்படி எல்லா துறைகளுக்குமே மெருகு சேர்த்த புத்திசாலித் தனமான வேலையை செய்தது டைரக்டர் கார்த்திக் சுப்பராஜ்.. 
சீரியஸ்நெஸ்ஸும் ஹியூமரும் இந்த அளவுக்கு மிங்கிள் ஆகி நம்மை ரசிக்க வைக்க முடியுமா என்பது மிராக்கிள்.. 
இந்தக் கதையை யாராவது சொல்லிக் கேட்டாலோ, எழுதிப் படித்தாலோ சப்பை மேட்டராகத் தான் தோன்றும். விஷுவலாகப் பார்க்க நேர்ந்தால் மட்டுமே அந்தத் தன்மையின் வீரியம் புரிந்…

சக்கரம்..

என்னுடைய 
பல நண்பர்களின் 
மரணம் 
இந்த வாழ்வின் நிலையாமை 
குறித்து எனக்கு 
உணர்த்தி இருக்கின்றன.. 

ஒரு வார கால 
அவகாசத்தில் அவ்வித 
உணர்வுகள் விடைபெற்று 
மறுபடி படிந்து விடுகிறது 
வாழ்க்கை.. 

இருக்கிற வரைக்குமான 
நிரந்தரத் தன்மையில் 
இந்த வாழ்க்கை மட்டுமே 
புரிபடுவதால் 
நாம் உணரும் சாத்தியமற்ற 
மரணத்தின் மீதான 
மதிப்பும் பயமும் 
தாற்காலிகமாகி விடுவது 
எல்லாருக்குமான 
யதார்த்தம் என்பதே 
யதார்த்த உண்மை.. !!

சாசுவதமான மரணம் 
சுவாரசியப் படுவதில்லை.. 
மாறாக சாஸ்வதமற்ற 
வாழ்க்கையே அதீத 
சுவாரஸ்யம்....!

மரணங்களை 
மனிதர்கள் வெறுத்தால் 
என்ன ..?!
வரவேற்க மறுத்தால் 
தான் என்ன??

மனிதர்களை 
அரவணைக்கவும் 
ஆதரவளிக்கவும் 
நிரந்தரப் புகலிடம் 
கொடுக்கவும் 
மரணங்கள் எப்போதும் 
தயார் நிலையிலேயே 
உள்ளன.. !!